Aqua Yaşam

KENDİNİ TANIMA SANATI OLARAK SEMBOLLER VE TAROT

Aqua Yaşam — Wed, 19 May 2010 15:49:09 GMT

Tarot, Batı ezoterizminin en önemli sembolik formlarından birini temsil eder. Batı ezoterizminde altı yüz yıla yakın bir zamandır gerek yorum sanatında, gerekse diğer birçok çalışmada büyük rol oynamış olan Tarot, en yalın anlamı ile 78 karttan oluşan ve her bir kartında farklı bir sembol olan bir destedir.

Tarot kartlarından 22 tanesi Arcana Major şeklinde adlandırılır. Bunlar, üzerinde farklı sembolik resimler olan bir tanesi hariç numaralı kartlardır. Kalanlar ise Arcana Minor olarak adlandırılırlar ve bizim kullandığımız iskambil kağıtlarının atasıdırlar.

Tarot kartları, kökeninde ezoterik sembollerin toplandığı bir deste olarak ortaya çıkmış olsa da zamanla fal ve büyü için araç olarak kullanılmışlardır. Tarot kartları üzerine yapılacak araştırmalar ve özellikle de sembolizmi üzerine yapılacak meditasyonlar, ezoterik semboller ve arkalarındaki gizli anlamlar konusunda da oldukça faydalı olacaktır.

Ancak Tarot’un en büyük faydası kendimizi tanıma yolunda atacağımız adımlarla ilgilidir. Yaşamımızda tıkandığımız yerlerde, sürekli tekrarlanan senaryolarda ya da buna benzer durumlarda, içerdiği kollektif bilinçdışı sembolleriyle, içimizdeki “bilge”den yardım almak için en önemli araçlardan biri olan tarot aynı zamanda kendi geleceğimizi tayin etmek için de etkili bir yöntemdir.

Dikkatle incelediğimizde Arcana Major’un, aslında hiç de yabancısı olmadığımız, birey olma adına mitolojik bir yolculuğu anlattığını görebiliriz. Arcana Minor ise 4 Element ve Sayı Sembolleri ile, yine yabancısı olmadığımız bir dünyanın kapısını aralamaktadır.

Eğer Tarot etkin ve doğru bir şekilde kullanılırsa bu zengin sembolik içeriğinden ötürü direk bilinçdışına hitap etmekte ve kendimizi tanıma yolunda, vereceğimiz kararlarla ilgili çok önemli bir araç olmaktadır.

Aqua Yaşam Kişisel Dönüşüm Merkezi bünyesinde gerçekleştirilecek olan Tarot kursu bu düşünceden yola çıkarak, kendimizi semboller vasıtası ile tanımak için en etkili yollardan biri olan Tarot’u son zamanların dejenere olmuş fal yöntemlerinden uzak tutarak en eski ve doğru anlamı ile, gerekli sembol bilgisini vererek tanıtmayı hedeflemektedir.

Bu kursta Tarot’u kendi hayatımız ile ilgili önemli bir yol gösterici olarak kullanmayı öğrenecek ve bu şekilde başkalarını yönlendirmeden nasıl önerilerde bulunabileceğimiz konusunda ipuçları edineceğiz.

Bu kursun her seviyedeki isteklilere hitap edebilmesi için ise, giriş olarak semboller, arketipler, pagan ve ezoterik sembolizm ve genel olarak ezoterizm hakkında da bilgi verilecektir.

Bu bağlamda Aqua Yaşam Tarot Kursu:

- Sembol Nedir?

- Arketip Nedir?

- Semboller Bizi Nasıl Etkiler?

- Pagan ve Ezoterik Semboller

- Ezoterizme giriş

- Tarot’a ve Sembolizmine Genel Giriş, Tarot ve Bilinçaltı

- Arcana Major

- Ateş, Hava, Toprak, Su Sembolizmi

- Sayı Sembolizmi

- Arcana Major

- Kart Dizilimi

gibi ana başlıklardan oluşacak ve çeşitli pratik çalışmaları içerecektir.

12 hafta sürecek kurs boyunca, Tarot sembolizminden yola çıkarak, yaşamımızı yönlendiren semboller hakkında da genel bilgi verecek olan bu kurs, kesinlikle fal bakmayı öğretmeyi amaçlamamaktadır.

RÜYALARIN BİLİNMEYEN DÜNYASI, BİLİNÇALTI SEMBOLLERİ, HABERCİ RÜYALAR

Aqua Yaşam — Wed, 19 May 2010 15:49:23 GMT

Rüyalarla ilgili verilecek olan 12 haftalık programda herşeyden önce kişilerin bilinçaltı mekanizması ve bu konudaki sembolleri gerek kendileri, gerekse diğer kişilerde analiz edebilmeyi öğrenebilmeleri için bu konudaki dinamik eğitimlerin de verilmesi gerekmektedir.

O yüzden bu konuda ele alınacak başlıklardan bazıları şöyledir;

Bilinçaltı çalışma dinamikleri, savunma mekanizmaları ve bilinçaltına dair hologramik yansımalar, ruhsal aygıt, semboller renkler ve sayılar, enerjitik hologramik yansımalar, rüyalar ve paralel evrenler ve dğier boyutlarla ilişkisi, anima-animus ilişkisi, rüyaları doğru yorumlama, rüyaları doğru yorumlama, düşerin uyanık yaşamla ilişkisi ve amaçları, rüyaları hatırlama ve yönlendirme teknikleri, rüyaların mesajlarını gündelik hayatımıza uyarlama ve kişisel gelişimde takip ve çözümleme gibi...

Bu süreçte kişilerin öncelikle bilinçaltı ve örgütlenme yönünden işleyiş dinamiklerinin derin bilgisi kazandırılmaya çalışılacaktır, ayrıca pratik uygulamalarla da rüyaların kişilerin tekamül yollarında, çözüm arayışlarında kullanabilme becerisi kazandırılma amaçlanmaktadır.

kuantum ve gündelik yasam 15.03.11 saat 19.30

Aqua Yaşam — Wed, 09 Mar 2011 11:39:04 GMT

Mucize ve tesadüfler, bilimsel kanunlara mı dayanıyor? kuralları bilirsek oyunu değiştirebilir miyiz?Kuantum'un gercek fizik kurallarına dayanan formülleri ile hayatınızı nasıl değiştirebileceğiniz, mucizelerin gercek yüzlerini paylaşacağımız bu seminer de ayrıca kuantum fizik formulleri ile insan beyin yapısı, ve algı mekanizmalarının bilimsel iliskileri anlatılacaktır.

İletişim tel 02122960008 ( Radia eğitim merkezi)

ücret: 60 tl

Quantum teorisi XX. Yüzyıl başında fizikte yepyeni bir çığır açmış ve bir parçası olduğumuz Doğa’nın aslında gördüğümüzden, gözlemleyebildiğimizden ibaret olmadığını göstermişti.

Quantum, bildiğimiz her şey yıkarken, yepyeni bir modelleme getirmiş ama aynı zamanda da bir belirsizliği fizik kuramlarının içine sokmuştu.

Quantum bu bağlamda, bir fizik kuramı olmaktan öte bir yaşam tarzı ya da düşünce yönetmi olarak da tartışılmaya başlandı. Hatta “Quantum felsefesi” ortaya atıldı.

Ancak yeni bir düşünce biçiminin yarattığı bu şaşkınlık “Quantum Düşünce Yöntemi” adı aldında , fizik kuramından tamamen uzaklaşarak, özünden saparak, sadece bir sönucu ele alarak “iste olsun” şeklinde bir tür göz boyamacılığa dönüştü. Her türlü fizik bilimi ve psikoloji altyapısından yoksun kişiler elinde içi boşaltılmış bir hale sokulan Quantum aslında gerçekten kavrandığında yaşamımızı tamamen değiştirecek bir Doğa algısıdır.

Bizim bütün düşünce kalıplarımız etrafımızdaki Doğa’dan gördüğümüz, modelledeğimiz deneyimlerden oluşur. Bu bağlamda bilinçaltımızda bulunan kısıtlamaların çoğu da Doğa karşısındaki bu fiziki “yetersizliklerin” bir yansımasıdır.

Oysa Quantum ile, bu kez farklı kuralların işlediği bir Doğa olgusu ile karşı karşıya kalırız ve bilinçaltı kısıtlamalarımızın çoğunun bu Doğa karşısında yersiz olduğnu görürüz.

Bu bağlamda Quantum eşsiz bir yaşam deneyimi olmakla birlikte getirdiği yepyeni Doğa algısı ile yaşamı değiştirecek gücü içinde taşır.

Sizi bu yolculuğa bekliyoruz

Kundalini Ateşi, Cinsel Semboller ve Farkındalık

Aqua Yaşam — Mon, 17 Jan 2011 23:15:58 GMT

Cinselliğin neden yüzyıllardır tabu olduğunu hiç düşündünüz mü? Nesillerin devamı için şart olan cinsellik, birçok toplum için hala üzerinde kolay konuşulamayan bir konu. Oysa cinsel enerjiyi doğru kullanmak; daha yaratıcı, daha özgür ve daha bilinçli bir yaşam için ihtiyacımız olan altın anahtarı bize sunabilecek çok büyük bir gücü açığa çıkarır. Hepimizin içinde saklı olan büyük potansiyeli uyandırmak için cinsel enerjimizi tanımalı ve doğru şekilde yükseltmeyi öğrenmeliyiz. Aqua Yaşam Kişisel Dönüşüm Merkezi tarafından sunulan ve Uzm. Dr. Psikoterapist Seda Ülgen ve Sayın Erhan Altunay tarafından gerçekleştirilecek olan “Cinsel Enerji ile Benlik Keşfi” adlı seminerimizde, bir farkındalık aracı olarak cinselliği tartışacağız.

•Seminerimizde ele alınacak konuların bazıları:

•Dişi ve eril enerjilerin önemi

•Kendiliğimize ulaşmada cinsel enerjinin rolü

•Kundalini enerjisi, libidinal enerji ve cinsellik arasındaki ilişki

•Neden enerjitik çalışmalarda cinsel perhiz önerilir?

•Ülkemizde ve gezegenimizde yaşanan cinsellikle ilgili geçişler, zaman açısından ve enerjitik yönden nasıl bir önem taşıyor?

•Dişi enerjimizi neden keşfetmek zorundayız?

•Toplumda cinsel kimliğin kazanılmasının önemi

•Erginlen(e)me(me)

•Cinsellikle ilgili semboller nedir, neden önemlidir?

•Cinselliğin bastırılması ve açığa çıkarılması

•Farkındalığın yolu cinsellikten mi geçiyor?

AQUA YAŞAMIN SİMYASI EĞİTİMİ

Aqua Yaşam — Mon, 19 Apr 2010 22:38:38 GMT

Dileyenlerle daha uzun bir yolculuğa dönüşen bu eğitimle; farkındalığı daha yüksek, bilinçli seçimlerini özgürce yaşayabilen ve kim olduğunu, isteklerini daha net ortaya koyabilen bireyler yaratılması hedeflenir. Kişilerin gerçek potansiyellerini keşfetme, kullanabilme, bireysel ve kollektif bilinçdışı etkilerini analiz etme, dönüştürebilme teknikleri pratik uygulamalar ile öğretilir.

•Okul eğitiminin ana konularından bazıları:

•· Kuantum: Atom altı parçacıkların hareket prensibiyle günlük hayatımızı anlamak

•· Bilinçaltı nedir, nasıl kayıt yapar? Bilinçaltı temizleme çalışmaları

•-Blokajları tanımlama, dönüştürme metodları

•· Mitoloji: Arketipler ve semboller yoluyla bilinçaltımızı tanımak

•· Yaratıcı potansiyelimizi kullanma çalışmaları

•· Algı şemaları

•· Kendini ifade etme

•· İlişkiler

•· Teslimiyet ve güven

•· Nötr noktasında kalmak: Bize ait olmayan kodlamalardan özgürleşerek dengeyi sağlamak

•· Tezahür çalışmaları

•· Rüya sembolizmi

•· Dişi enerjinin kullanımı

•· Kahramanın yolculuğu (Kurban-Tanrı-Teslimiyet)

•· Regresyon (Çocukluk kodlamaları)

•· Kendilik aktivasyonu

•· Evrimleşme

•· Hastalıkların zihinsel nedenleri

•-Yaşam amacını keşfetme

•-Gerçek benliğe ulaşmak için özgürleşme ve gerçek benliği ifade edebilme

•- Yaşam kalitesini artırma

•- Algı ve hologramlarla çalışma

•-Titreşim yükseltme

•- Nefes ve meditasyonlarla pratik uygulamalar

CİNSELLİK VE KUNDALİNİ ATEŞİ

Aqua Yaşam — Sat, 04 Dec 2010 18:48:32 GMT

Havva’yı kandıran yılan kim? Ya da ne? Nerede? Düşmanımız mı, yoksa aslında Dostumuz mu? Biz O’nu yanlış mı tanıyoruz? Yoksa tanımıyor muyuz???

Gündelik yaşantımızdaki cinsel semboller neler? Attığımız her adımda bu TABU’dan izler mi var? Gündelik yaşantımızda biz O’nu yasaklarken aslında O bilinçaltımızı her an nasıl yönetiyor? Hakimin kırdığı kalem aslında gerçekte neyi sembolize ediyor?

Aqua Yaşam Kişisel Dönüşüm Merkezi tarafından sunulan ve Uzm. Dr. Psikoterapist Seda Ülgen ve Sayın Erhan Altunay tarafından gerçekleştirilecek olan “EN ESKİ TABUMUZUN ÖZGÜRLÜK MACERASI- CİNSELLİK VE KUNDALİNİ ATEŞİ adlı seminerimizde, bir farkındalık aracı olarak cinselliğin, şu ana kadar hiç bilmediğiniz yönlerini tartışacağız.

RÜYALARIN BİLİNMEYEN DÜNYASI

Aqua Yaşam — Fri, 23 Apr 2010 01:34:29 GMT

O yüzden bu konuda ele alınacak başlıklardan bazıları şöyledir;

ON BİN YILLIK YOLCULUK

Aqua Yaşam — Sun, 16 May 2010 03:46:34 GMT

Bazen içimizde bir ses, inatla kendini duyurmaya çalışır. Hayatımızda değiştirmemiz gereken önemli bir olaya işaret eder. Ama bizler, o köklü değişimi gerçekleştirecek cesareti kendimizde bulamadığımız için, bu sesi de duymazdan geliriz. İşte bu bastırmaya çalıştığımız ses, çoğu zaman “yolculuğa çağrı”dır. Bizi büyütecek, erginleştirecek bir yolculuğun çağrısıdır. Bu yolculuk, fiziki dünyada yaşanan içsel bir yolculuktur ve eninde sonunda hepimizi çağırır.

“Kahramanın Yolculuğu”, çok eski çağlardan beri adımları belli olan bir yolculuktur. Tıpkı eski mitolojik hikayelerdeki kahramanlar gibi bizler de kendi yaşamlarımızın kahramanıyız ve her birimiz yolculuğumuz sırasında yardıma ihtiyaç duyabiliriz.

Modernleşmenin Getirdiği Yalnızlık ve Yabancılaşma

Aqua Yaşam — Sat, 04 Dec 2010 18:56:05 GMT

2000’li yıllar ve gelişen teknoloji, birçok kolaylık ve özgürlüğü beraberinde getirdi.

Ancak giderek azalan iletişim ihtiyacımız, sadece dışarıya değil, kendi içimize de

uzaklaşmamıza neden oluyor. Duygularımıza gittikçe daha az dokunuyoruz.

Bu durum, gelişimin doğal bir sonucu mu? Yoksa farkında olmalı ve önlem mi almalıyız?

Ufo bilimcileri, gezegenimize gelen ufoların bazılarının, genetik açıdan yeniden

duygu kodlarını aradıklarını iddia ediyorlar. Gelişen teknoloji ile yitirilen duygularına,

kaybolan genetiklerine bizler aracılığıyla yeniden sahip olmaya çalıştıkları söyleniyor.

Peki acaba bizler de onların vardıkları sona doğru hızla ilerliyor muyuz? Kehanetlerde bahsedilen yıkımlar,

hep bu yabancılaşma yüzünden mi kendini tekrarlıyor? Bu sefer döngüyü değiştirebilir miyiz?

Bu seminerde hep birlikte bu soruları irdeleyecek ve yanıtlarını arayacağız.

Seçimlerimizi yeniden şekillendirmenin yollarını birlikte keşfedeceğiz

Kadının Bireyselleşmesi - Dişi Enerji ve Altın Çağ

Aqua Yaşam — Sat, 04 Dec 2010 19:01:35 GMT

Kadınlar; kendi ayaklarının üzerinde durma, yaşamsal haklarını ve güçlerini elde etme,

özgürleşme yolunda ilerlerken, eskiden gelen ve hala içlerinde taşıdıkları kadın rolleri nedeniyle

kimlik çatışmaları yaşıyor. İkili ilişkilerde “özgür, kariyerli kadın” mı,

“arzu ve isteklerini ailesi veya sevdikleri için feda eden kadın” mı olacağının savaşını veriyorlar.

Kadınlığın ne olduğunu ve dişi enerjinin gerçek formunu adeta kumdan

kalelerle yeniden kurmaya çalışıyoruz.

Resmin bütününe baktığımızda aynı geçişi gezegenimizin de dişi enerji yönünden Altın Çağ’a

doğru geçerken gerçekleştirdiğini görüyoruz. Orion Çağı’ndan Sirius Çağı’na geçerken,

dişi enerjinin gerçek doğasını, en yüksek bilgelik halini keşfetmek zorundayız.

Dişi enerjiyi tanımamız ve kadınlığı doğru yaşamamız sadece kendimiz için değil, bütünün

ve zamanın getirdikleri için de önemli. Oysa biz kendi doğamıza yaklaşmaya

belki toplumsal öğelerden, belki de geçmişte, Orta Çağ’da bilgeliği cadılıkla özdeşleştirilip yargılanan,

yakılan kadınların genlerimizde hala yaşayan kodlarından dolayı korkuyoruz.

Bu seminerde, geçtiğimiz sürecin kendi içimizde farkına varma ve dengelenme yolları tartışılacaktır.

BİLİNÇALTI VE HOLOGRAMLAR

Aqua Yaşam — Sat, 04 Dec 2010 19:17:12 GMT

Kendi yaşamlarımıza ışık tutup baktığımızda aslında ne kadar mucizevi, yaratıcı ve güçlü bireyler olduğumuzu keşfediyoruz. Yaşadığımız her an parçasına eşlik eden duygularımız ve düşüncelerimiz, geleceğimizin renklerini ve desenini bizler için dokuyor.

Biz bilinmezliğe yolculuk ettiğimizi zannederken, aslında kendi seçtiğimiz geçmişimizin, geleceğimize taşıdıklarına doğru koşuyoruz. Maalesef, her geçen zamanda, her yaşanan yeni ilişkide, her başarısızlıkta biraz daha ümitsizlik çemberinde boğulmaya, giderek vazgeçmeye, tükenmeye doğru kendimizi bırakıyoruz. Hiçbir şeyi değiştiremeyeceğimiz fikri, bir süre sonra bizleri kabullenmiş hayatları yaşayıp, içimizde fırtınalar koparken gülümsemeye ve bir süre sonra kendimizi unutmaya zorluyor. Oysa her bir yapı taşını oraya kendi ellerimizle nasıl koyduğumuzu görsek, acaba koymaya devam eder miydik? Yaşamımıza her yeni gelen, bizleri başka bir yola götürebilecek bireylere, bilinçaltımızdaki “hologramik travmaları”mızı yansıtmaya devam eder miydik? Gerçekte başka birileri olan bireyleri zihinlerimizdeki aura’ya hapsedip, hiç olmadıkları kişilikleri yaşatır mıydık?

Yaşamlarımızda kelebek etkisi yaratabilmek ve özgür bir geleceğe sahip olmak istiyorsak farkında olmadan kendimizi ve diğerlerini hapsettiğimiz hologramlar dünyasının kapılarını aralamayı öğrenmek zorundayız. Ancak bu şekilde geçmişten özgürleşmiş, yeni dokunuşlara sahip olabiliriz.

MİTOLOJİ VE GÜNDELİK YAŞAM

Aqua Yaşam — Sat, 04 Dec 2010 19:19:15 GMT

Mitolojik öyküler, hiç de sandığınız gibi bizlere uzak ve sadece hayal dünyasının ürünleri değildir. Bunlar, bizzat şu anda yaşadığımız hayatlar için pusula vazifesi görürler. Yaşam içinde durduğumuz öyküleri ve o öykülerdeki hangi mitolojik kahramanlar olduğumuzu tanımlarsak, geleceğe daha güvenli bakabiliriz.

Ezoterizm ve Gündelik Yaşam

Aqua Yaşam — Sat, 04 Dec 2010 19:21:43 GMT

Bu seminerde karmaşık sembolik ifadeler ve allegorilerle bezenmiş ezoterik ifadelerin,

aslında gündelik yaşamda ne kadar önemli ipuçları taşıdığı açıklanacaktır.

Sembollerin sadece ruhsal gelişime değil gündelik yaşama da ışık tuttuğu görüşünden yola

çıkarak pek çok kişiye karmaşık gelen sembolizm, gündelik yaşam ile incelenecektir.

QUANTUM VE GÜNDELİK YAŞAM

Aqua Yaşam — Sat, 04 Dec 2010 19:23:30 GMT

Quantum, bildiğimiz her şey yıkarken, yepyeni bir modelleme getirmiş ama aynı zamanda da bir belirsizliği fizik kuramlarının içine sokmuştu.

Quantum bu bağlamda, bir fizik kuramı olmaktan öte bir yaşam tarzı ya da düşünce yönetmi olarak da tartışılmaya başlandı. Hatta “Quantum felsefesi” ortaya atıldı.

Bu bağlamda Quantum eşsiz bir yaşam deneyimi olmakla birlikte getirdiği yepyeni Doğa algısı ile yaşamı değiştirecek gücü içinde taşır.

Sizi bu yolculuğa bekliyoruz

AŞKI NEREDE BIRAKTIK?

Aqua Yaşam — Sat, 04 Dec 2010 19:27:02 GMT

Aşk’ı neden yaşamakta bu kadar zorluk çekiyoruz? Aslında neden aşkı yaşamıyoruz, yaşayamıyoruz? Dedelerimizin, ninelerimizin bir ömür süren aşklarından geriye ne kaldı, biz neden bu saf duyguyu bu kadar dürüstçe, mertçe yaşayamayan bir toplum olduk? Ninelerimizin aşklarından, fedakarlıklarından, özverili mutluluklarından neden pay çıkaramadık kendimize?

Günümüz Türk toplumunda eğer duygulanım anlamında en yaygın sorun aşksızlıksa ve ilişkiler, hatta evlilikler korkunç bir hızla tükeniyor, bizleri tüketiyorsa sorunun temeline inip, önce sorunu tanımlamalıyız. Çare, ancak gerçek düşmanımızı görüp, onun ne olduğunu anladıktan sonra gelecektir.

YAŞAMI ALGILAMA SANATI; TANGO

Aqua Yaşam — Sat, 04 Dec 2010 20:48:04 GMT

Tango alışılmışın ötesinde yaşamı algılama sanatıdır. Tango enerjinizi doğru kullandığınız noktada bir meditasyon biçimidir. Erkek ve kadının uyumundan öte, bir olabildikleri noktada algının kapılarını açacak altın bir anahtardır. Çekici bir dans olmasının yanı sıra , gündelik yaşamda, yaşamın gizi denilebilecek noktaları aydınlatır, farklı bir noktada görmenizi ve algılamanızı sağlar.

Kadın ve erkeğin tam bir uyumunu gerektiren, bu uyumu sağlamadan basit bir danstan

öteye geçemeyen tango, bu gerekli uyumun sağlanmasıyla kadın ve erkek doğasında gündelik ilişkilerin, eksik kalan parçalarını tamamlar, görmediğimiz noktalarda karşımızdakini algılamamızı, empati kurabilmemizi ve O'nu anlamamızı, tanımamızı sağlar. Aslında kafanızda olan gözlüğünüzü sağda solda ararken bir anlık bir farkındalıkla, onun kafanızda olduğunu hatırlamanız gibi, bilinçaltınızda bildiklerinizi ve gün gibi aşikar olmasına rağmen sosyal tabulardan dolayı göremediklerinizi gün ışığına çıkartır, bilinçli olarak size ait olanı size geri verir.

İki kişinin uyumundan elde edilen kişisel bir ilişki terapisidir tango...

Şimdi sadece dans mı edeceksiniz yoksa hayatı algılayıp yaşamayı mı seçeceksiniz???

Zordur kadın olmak...

seda ulgen — Tue, 04 May 2010 21:54:19 GMT

Kadın olmak... hele de bu çağda, bu ülkede… Söylerken bile bazen zorlanıyor insa. Kim olacağını bilemeyen; yüzlerce yük, kimlik sırtında, beklentiler, öğretiler arasından kendine yol açmaya çalışan kadınlarsanız hele... Anne mi? Çalışan mı? Kırılgan mı? Güçlü mü? Hizmet mi etmeli, savaşmalı mı?

Kadın olmak... Acaba eskiden daha mı kolaydı? Bilemiyorum ama şimdi daha zor eminim.
Hassas vücutlarına ağır zırhlarını giyen, gözyaşlarını, yumuşak duygularını yok etmeye çalışan, taşıyamadıkları ağır zırhların bedenlerinde yaralar açtığını bilen kadınlar... İyileşemeyen ve her şeye rağmen gülümseyen…

Bir erkeğe hizmet etmeli, yuvasını var etmek için fedakarlık yapmalı, ödün verenin hep o olması gerektiği ile başlayan öğretiler, en büyük ve temel bilgiyi de verir ona: ” Bir erkek olmadan hayatta asla güvende olduğunu öğrenemezsin”. Sonra da iş dünyasına yollarlar, tek başına erkeklere karşı savaş diye... Güvende olmadığını, güçsüz olduğunu yıllardır içinde bir yer itiraz etse de öğretilen kadınlar itiraz etmeden anlayamadıkları karmaşaya uymaya çalışırlar. Yıllarca üzerlerine değersizlik, zayıflık yüklenen kadınlar bir erkekle güvende, değerli olacaklarını sanırlar.

Ancak onların kollarında kendilerini yapayalnız ve değersiz bulurlar. Nasıl bir paradokstur bu? Büyümemiş erkeklerin kollarında , kendi değerini keşfetmemiş, duygularını kendinden bile saklayan erkeklerin dünyasında kendilerine yer ararlar. Bulamadığı değerleri vermesini, sadece dünyanın kendine hizmet için olduğunu düşünen erkeklerden sevgiyi, anlaşılmayı beklerler. Kendinde olmayan bir şeyi bir başkası size nasıl verebilir ki? Kendini anlamayan, kendini koşullu seven, kendini beklentilere göre var etmiş biri sanal illüzyonlardan size nasıl gerçeklik yaratabilir ki ? Görmezler kadınlar, göremezler . Anlamazlar. Sevgi timsali olan kadınlar sevilip sevilmedikleri konusunda bile kendilerini bir erkeğin kollarında güvende hissetmezler.

Sonunda bu karmaşanın içinden çıkamayan kadınların kafaları karışır ve güçsüzlüğü kabullenirler. Bir erkek olmadan mutlu olamayacaklarını, bir erkeğin verdiği ile mutlu olmayı, istememeyi, sevilmeden sevmeyi öğrenirler. Her gün terk edilme korkusuna karşılık ben daima buradayım demeyi... İçten içe bir şeylere ihanet ettiklerini, bir şeylerin yanlış gittiğini bilirler. Düzeltmek istediklerinde içlerindeki suçluluk duygusu ayaklanır, sevdiklerinin ağzından karşılarına gelir. Bir sorun varsa, erkek hata yapsa bile düzeltilemiyor, değiştirilemiyorsa kusurun sadece kadına ait olduğunu tekrar tekrar işitirler. Kendilerini seçtiklerinde ölümcül hata yapmış, toplumun reddettiği ortaçağdaki cadılar olmayı kabul etmişlerdir artık. Bu mudur aradıkları? Ne erkeklerle ne erkeksiz mutluluk hakkı olmayan kadınlar? Kabullenirler bir şeyleri. Çözüm olmadığından mı, karmaşayı anlamadığından mı?

Kimisi aradığım özgürlük der, özgürlük için savaşır. Bilmez ki aslında savaşı kendisiyledir. İçinde yüzlerce kayıtlı öğretiye, yel değirmenlerine karşı savaşan Don Kişot gibi tek aradığı gerçek kendidir, gerçektir, doğasını yeniden hatırlamaktır. Aradığı özgürlük tüm o yüklerin arasından yeniden kendini bulmaktır. Ama bu kadar karmaşada yel değirmenleri ile savaşmaya devam eder. Savaşır, kaç yüz yıl daha savaşacaktır ? Kimbilir… Bir gün durup neler oluyor diye bakana kadar savaşırlar. Elele yürüyüp hayata karşı savaşabilecekken; kendileriyle, erkeklerle, ilişkileriyle savaşırlar. Mücadele etmeleri gerekenin onlar olduğunu zannederler. Özgür olabilecekleri son yeri, doğalarındaki sevgiyi yaşayabilecekleri alanı kendi elleriyle yaşanmaz kılarlar. Savaşırlar, Don Kişot ve yel değirmenleri misali... yüzyıllardır sürer, daha kanlı hale gelir, ama hiç bitmez.

Dr. Seda Ülgen

Kelebek Etkisi ve Zanlıyı Öldürmek

seda ulgen — Fri, 21 May 2010 15:46:48 GMT

Hayatımız ve potansiyel gelecek olasılıkları hakkında minik bir hatırlatma yapmak istiyorum. Hayatta bazen bulunduğumuz noktada aynı gerçeklikte tıkandığımızı hissederiz. Bu; hep döngü şeklinde tekrarlayan sorunlar, benzer sıkıntılar, umutsuzluklar döngüsüdür. Oradan hiç çıkamayacağımızı, sıkıştığımızı hissederiz. Hepimizin hayatında aslında bakmaya korktuğumuz tekrarlayan umutsuzluklar döngüsü ve umudumuzu, değiştirebilme gücümüzü yitirdiğimiz anlar vardır.

Umutla gelecekle ilgili bir şeylerin değiştiğini, bu sefer aynı sonla biten aşkların yaşanmayacağını, aynı parasal sıkıntıların olmayacağını, aynı başarısız kabullenilmiş sonların olmayacağını gösterecek bir ipucu için dua ederiz. Her şeyin aynı olduğunu gördüğümüzde ise, gücümüzün ve umudumuzun içimizde giderek yok olduğunu hissederiz. Oysa o döngüde kalmayı seçen, tekrarlayan geçmişi gelecekte yineleyen bizlerizdir.

Geçmişte yaşanan sıkıntılı anlar, edinilmiş deneyimler, oluşan korkular, korkularımızdan dolayı oluşan kişiliğimizdeki tepki ve şekillerimiz, tekrarlayan geçmişin geleceğe yansımalarından başka bir şey değildir. Çünkü bazen öyle anlar gelir ki hayatımızda o değişimi gerçekleştirebilecek kişiler, fırsatlar ortaya çıkar. Biz o değişimin kokusunu hissettiğimiz an yeni geleceğe geçme, değişme arzumuz o kadar güçlüdür ki... bazen bir kelebek kadar hassas olan değişim fırsatını ellerimizde tek kurtuluşumuz olarak görerek öyle sıkı tutmaya kalkarız ki, kelebek etkisini yaratacak zanlı kelebekler elimizde nefes alamaz ve ölürler. Tıpkı cinayet filmlerinde katil zanlısını arayan kahraman gibi, o değişimi ararken yakaladığımızda güvende hissedebilmek, tanımadığımız, belirsiz bir geleceğin güvensizliğinden, bir kez daha hayal kırıklığı yaşamamak için potansiyel katil zanlısını daha cinayeti işlemeden bizde değişimin duygusunu aralayamadan öldürmeye çalışırız. Bu sefer de nasılsa aynı olacak, olmayacağını bana kanıtla dercesine o olasılığı zedeler, aynı hataları onun üzerinde tekrarlarız. Ben aynı davranıyorum ama her şeyin farklı olacağını bana kanıtla dercesine...

Dışarıdan biz ne yaparsak yapalım, aynı hataları yapsak da, aynı darbeleri vursak da dayanabilen, bize rağmen değiştirebilecek bir kudret ararız. Oysa biz değişmediğimiz, bu kez farklı davranmadığımız sürece bize rağmen gelen her fırsat aynı etkilere aynı tepkileri verecek ve aynı sonu bize sunacaktır. Kendi seçimlerimizi yaşayıp, seçimlerimiz bize değiştirilmeden saygıyla kabul edilip gerçekleştiği için öfkeleniriz. Aslında yüzleşemediğimiz, bakmak istemediğimiz kendiliğimiz hariç dışarıdaki her yere bakarız, herkesi ve her şeyi suçlarız.

Hayatlarımızda kelebek etkisi oluşturacak anlar vardır. Tıpkı bir bilgisayar oyununda bir seviyeden diğer seviyeye geçmeden önce, kendimizde tamamlanması gereken parçayı keşfedene kadar o oyunda sıkışıp kalmak gibidir. Ve bir diğer farklı ben'e geçmekle arada hem enerjitik hem bilişsel bir boşluk vardır. Bir diğer gerçekliğe geçebilmek, yaşamda değişim yaratabilmek kendi hayatımızda yarattığımız kelebek etkileri ile gerçekleşir. Bu etkileri yaratırken her zaman olduğumuzdan başka bir davranış, düşünce veya duyguyu en azından bir kez sergilediğinizde veya o alışılmış duygu ve düşüncenize rağmen yeni bir gerçeklik fırsatı sunabilecek, kelebek etkisi yaratabilecek zanlıyı, o kelebeği öldürmediğinizde değişim başlar. Geçmişimizden özgürleştiğimiz an gerçekten yepyeni bir gelecek yaratabiliriz. Bazen sadece bir kez olsun bir yerde farklı hissedebilmek ve davranabilmek bazen bambaşka bir yaşamda gözlerimizi açmamıza neden olur...

Yepyeni arzuladığınız yaşamları yeni yılda yaratabilmeniz dileğiyle...

Dr. Seda Ülgen

Özgürlük ve Sorumluluk

seda ulgen — Fri, 21 May 2010 15:47:31 GMT

Her birimiz doğumumuzun ardından kimliğimizi geliştirme, yapılandırma, hayatı tanıma ve uyum sağlama sırasında, bir sürece ihtiyaç duyarız. Bu; hem fiziksel hem de duygusal açıdan gerekli; seçimlerimizi, kimliğimizi, doğrularımızı, yanlışlarımızı belirleyebileceğimiz bir dönemdir. En başta yemek yeme, hareket etme, su içme gibi tüm fiziksel ihtiyaçlarımızı karşılayabilmek için annemize çok bağımlıyken, zaman içinde önce emeklemeye başlarız. Dengelendikçe, o sürece hakim oldukça, bir ileri aşamaya geçeriz. Tutunarak yürümeye, bağımsız yürümeye, koşmaya kadar ilerleriz. Tüm fiziksel ihtiyaçlarımızı kendimiz karşılamayı öğrenene kadar, bu süreç bu şekilde devam eder.

Aynı süreç duygu ve düşünce yapımızın gelişimi için de geçerlidir. Hayatımızı anlamlandırıp; farklılıkları, seçtiğimiz etkilerin oluşturduğu tepkileri ve bize geri dönüşlerini öğrenene kadar; anne, baba, öğretmen gibi, ilerisinin deneyim veya bilgisine sahip kişilerin yönlendirmesine, yardımına ihtiyaç duyarız. Bu esnada egomuz kendi seçimlerini oluşturabilecek kadar güçlenmeye başlar; deneyimledikçe olgunlaşıp, kendine uygun olan ve olmayanı ayırt edebilir hale gelir. Ancak zaman zaman yorulan egomuz deşarj olmaya, dinlenmeye de ihtiyaç duyar. Stresin oluşturduğu gerginlikten kurtulmak için kaçışlar yaşar. Bu, bir çocuğun eve gelip çok ödevi varken, televizyon izlemesi gibidir. Ya da spor yaparken yoğun çalıştırdığımız kasları, arada durup su içerek dinlendirdiğimiz ana benzer. Ancak “terliyorum, yoruluyorum” diye kasınızı yormamak, terlemekten kaçmak bedeninize nasıl etki ederse, hayat da egonuza aynı şekilde etki eder. Seçimlerimizi yapmalı, sürecin stresine ve sonuçlarına katlanmalı, kimi zaman düşsek de yeniden ayağa kalkacak kadar güçlenmeyi öğrenmemiz gerekir.

Burada ki en önemli tuzak noktalardan biri şudur: Hayatı tanıma evresinde birilerinin bizim için yolumuzu çizmesine izin verirken, bir yerden sonra o yolun bizim için en iyi yol olduğunu zannederiz. Sorgulamadan, kendimizin tercih ettiğinden emin bir biçimde, başkaları tarafından bize sunulanı yaşamaya başlarız. Oysa her birey kendini keşfetmek ve kendi gerçek potansiyelini tanımak, ortaya çıkarmak için buradadır. Bedeninize uygun olmayan, birilerinin sizin için seçtiği veya onlardan artan kıyafetleri giydiğinizi düşünün…

Hangi tercihin kendisine ait olduğunu anlamak için, kişi kendini gerçek anlamda tanımalıdır. Neleri farkında olmadan kopyaladığını, onu yoldan alıkoyan korkularını, kalıpsal öğrenilmişlikleri fark ederek, onu yöneten iplerden kurtulup, yaşamını kendisi için “tercih” konumuna getirmelidir. Farkında olmadan yaşanan, bizim zannedilen emanet hayatlar, sonuç olarak yaşama sevincinin ve çoşkusunun azalması, rutin olarak tekrarlayan günler, isteksizlik ve stres olarak bize geri döner, hayat kalitemizi bozar. Hayatın doyum noktasından uzak kalmamıza neden olur. Bu noktada o doyumu sigara, alkol, ya da başka insanların bize kendimizi iyi hissettirmesi gibi noktalarda aramaya başlarız.

Ancak “Ben büyüdüm” demek, kendimize ve etrafımıza olan sorumluluğumuzu artırır. Tıpkı annemizin elini bırakıp yürümeye başlamak gibi... Nasıl yalnız başımıza yürümek, nereye gittiğimizi ve yoldaki tehlikelerin farkında olmayı, başkalarına karşı sorumluluğu beraberinde gerektiriyorsa, iç dünyamıza özgürlüğünü vermek de, hayata ve kendimize karşı olan sorumluluğumuzu artıracaktır. Ancak unutmamak gerekir ki; tıpkı küçükken elimizden tutulduğunda görmek istediklerimizi göremeden, götürüldüğümüz yere sürüklendiğimiz bir hayat yaşamamız gibi, büyümeyi reddettiğimiz sürece de kendimizi özgürleştiremeyiz.

Aqua Yaşam Kişisel Dönüşüm Merkezi, bu gerçekten hareket ederek, özgür seçimlerini yaşamaya karar veren bireylere yolculuklarında ışık tutmayı hedefler. Özellikle uzun dönem eğitimlerinde, bu konu detaylı bir şekilde ele alınır ve eğitim süreci boyunca kişilerin günlük hayatından örnekler konuya dahil oldukça, kendi seçimlerini özgürce yaşamanın önemi tekrar tekrar vurgulanır.

Özgür ve mutlu hayatlar yaşamanız dileğiyle, sevgiler…

Uzm. Dr. Seda Ülgen

Kadın olmanın dayanılmaz hafifliği

seda ulgen — Tue, 27 Jul 2010 15:44:22 GMT

Kadın olmak... hele de bu çağda, bu ülkede… Söylerken bile bazen zorlanıyor insan. Kim olacağını bilemeyen; yüzlerce yük, kimlik sırtında, beklentiler, öğretiler arasından kendine yol açmaya çalışan kadınlarsanız hele... Anne mi? Çalışan mı? Kırılgan mı? Güçlü mü? Hizmet mi etmeli, savaşmalı mı?

Bir erkeğe hizmet etmeli, yuvasını var etmek için fedakarlık yapmalı, ödün verenin hep o olması gerektiği ile başlayan öğretiler, en büyük ve temel bilgiyi de verir ona: ” Bir erkek olmadan hayatta asla güvende olduğunu öğrenemezsin”. Sonra da iş dünyasına yollarlar, tek başına erkeklere karşı savaş diye... Güvende olmadığını, güçsüz olduğunu yıllardır içinde bir yer itiraz etse de öğretilen kadınlar itiraz etmeden anlayamadıkları karmaşaya uymaya çalışırlar. Yıllarca üzerlerine değersizlik, zayıflık yüklenen kadınlar bir erkekle güvende, değerli olacaklarını sanırlar.
Ancak onların kollarında kendilerini yapayalnız ve değersiz bulurlar. Nasıl bir paradokstur bu? Büyümemiş erkeklerin kollarında , kendi değerini keşfetmemiş, duygularını kendinden bile saklayan erkeklerin dünyasında kendilerine yer ararlar. Bulamadığı değerleri vermesini, sadece dünyanın kendine hizmet için olduğunu düşünen erkeklerden sevgiyi, anlaşılmayı beklerler. Kendinde olmayan bir şeyi bir başkası size nasıl verebilir ki? Kendini anlamayan, kendini koşullu seven, kendini beklentilere göre var etmiş biri sanal illüzyonlardan size nasıl gerçeklik yaratabilir ki ? Görmezler kadınlar, göremezler . Anlamazlar. Sevgi timsali olan kadınlar sevilip sevilmedikleri konusunda bile kendilerini bir erkeğin kollarında güvende hissetmezler.
Sonunda bu karmaşanın içinden çıkamayan kadınların kafaları karışır ve güçsüzlüğü kabullenirler. Bir erkek olmadan mutlu olamayacaklarını, bir erkeğin verdiği ile mutlu olmayı, istememeyi, sevilmeden sevmeyi öğrenirler. Her gün terk edilme korkusuna karşılık ben daima buradayım demeyi... İçten içe bir şeylere ihanet ettiklerini, bir şeylerin yanlış gittiğini bilirler. Düzeltmek istediklerinde içlerindeki suçluluk duygusu ayaklanır, sevdiklerinin ağzından karşılarına gelir. Bir sorun varsa, erkek hata yapsa bile düzeltilemiyor, değiştirilemiyorsa kusurun sadece kadına ait olduğunu tekrar tekrar işitirler. Kendilerini seçtiklerinde ölümcül hata yapmış, toplumun reddettiği ortaçağdaki cadılar olmayı kabul etmişlerdir artık. Bu mudur aradıkları? Ne erkeklerle ne erkeksiz mutluluk hakkı olmayan kadınlar? Kabullenirler bir şeyleri. Çözüm olmadığından mı, karmaşayı anlamadığından mı?

Kimisi aradığım özgürlük der, özgürlük için savaşır. Bilmez ki aslında savaşı kendisiyledir. İçinde yüzlerce kayıtlı öğretiye, yel değirmenlerine karşı savaşan Don Kişot gibi tek aradığı gerçek kendidir, gerçektir, doğasını yeniden hatırlamaktır. Aradığı özgürlük tüm o yüklerin arasından yeniden kendini bulmaktır. Ama bu kadar karmaşada yel değirmenleri ile savaşmaya devam eder. Savaşır, kaç yüz yıl daha savaşacaktır ? Kimbilir… Bir gün durup neler oluyor diye bakana kadar savaşırlar. Elele yürüyüp hayata karşı savaşabilecekken; kendileriyle, erkeklerle, ilişkileriyle savaşırlar. Mücadele etmeleri gerekenin onlar olduğunu zannederler. Özgür olabilecekleri son yeri, doğalarındaki sevgiyi yaşayabilecekleri alanı kendi elleriyle yaşanmaz kılarlar. Savaşırlar, Don Kişot ve yel değirmenleri misali... yüzyıllardır sürer, daha kanlı hale gelir, ama hiç bitmez.

Ani boşanma sendromu, karmaşık sinyaller ve birbirine uzak iki gezegen

rabun kosar — Fri, 11 Mar 2011 02:52:00 GMT

Başlık sizi şaşırtmasın, bahsedeceğim konu gayet “biz”, kadın ve erkek. Tıp, elektrik ve fizik dünyasına pek yaklaşmıyoruz. Önce biraz rahatlayın, sonra okumaya devam edin lütfen.
Amerikalılar istatistik konularına çok meraklı olduklarından ellerinde her konuda yapılmış istatistiki çalışmalar bulunuyor. Doğal olarak evlilik kurumu en popüler konulardan bir tanesi, ya da bu kurumun sonlanması. Amerikada yılda yaklaşık olarak 1 milyon boşanma davası açılıyor ve bunların dörte üçünü kadınlar açıyor [1]. Buraya kadar öyle çok ilginç bir nokta yok. Asıl ilginç olan dava açılan erkeklerin büyük bir çoğunluğunun bunu büyük bir sürpriz olarak yaşamaları. En çok söylenen sözler “bunu hiç ama hiç beklemiyordum”. Ayrıca istatistiki olarak erkeklerin yeminlerine sadık, evlerine bağlı, babalık görevlerini yerine getiren, şiddet eğiliminden uzak vs. profillerde olmaları. Yani çoğu toplumsal normlarda ideal koca ve baba olarak tanımlanıyorlar. Bu noktada işler karmaşıklaşıyor. Avukatlar bu tür olaylarla o kadar çok karşılaşıyorlar ki buna verdikleri bir ad var “Ani boşanma sendromu”. Anlattıkları çok ilginç hikayeler de çıkıyor, 30 senelik evli olan, çocukları artık üniversitede ya da kendi hayatlarını kurmuş, mali durumları gayet yerinde, kavgaları giderek azalmış çiftlerden kadın tarafının bir sabah kalkınca eşine “ben ayrılmak istiyorum” dedikten bi kaç ay sonra hayatlarının nasıl değişebildiği gibi. Doğal olarak erkekler bu tramvayı ve ayrılığı pek kolay atlatamıyorlar, buna nafaka, evden uzaklaştırılma vs. gibi kanuni uygulamalar da girince hayatları pek kolaylaşmıyor. Bu yazıda erkeklerin ne yaşadığı gibi erkek öznel konulardan bahsetmek niyetinde değilim, bunun yerine amacım bu durumun nasıl oluştuğuna dair bir iki fikir belirtmek nacizane.
Çok kaba bir tabir vardır dilimizde (okuyanlardan özür dileyerek) “Karı dırdırı” denir. Burada bahsedilen kadınların bir konudan şikayetci olması, bunu belirtmekten çekinmemesi ve geri durmamasıdır. Bu söz erkeklerce bütün bu olayları aşağılayan bir kalıp olarak kullanılır. Mars ve Venüs’ten geldiği söylenen iki cinsi ayıran temel yaklaşım farklarından birisi de bu tabirde gizlidir aslında. Erkekler için şikayetin olmadığı, herkesin derdini kendine sakladığı bir hayat daha güzeldir. En azından bu şikayetleri görmek istemez. Bu şikayetlerle yüzleşmeyi reddederek buna bir tepki sunar. İşte ayrışım bu noktada başlıyor. Kadınlar daha uzun süreli fikirleri büyütmeyi tercih ederler ilişkilerinde, erkekler ise daha günlük yaşamayı severler. Bir kadın açısından ilişkide umut varsa ya da en azından bu ilişkinin devamı için caba göstermek istiyorsa bunu en temelde “rahatsız olduğu noktaları” ortaya koyarak yapmaya çalışır. Kadın açısından amaç bellidir. Ortada bir ileride büyük bir felakete dönüşebilecek küçük bir sorun vardır, bu sorun büyümeden çözülmelidir. Bunu ifade etmesi erkek tarafından ters algılanır. Kafada “Ya noluyor her şey güllük gülistanlık iken bu sorun çıkarma ne şimdi” olarak fikir oluşur. Kadınlar tarafından sorun çözme amaçlı olarak devamlı olarak bazı konuların ortaya sunulması da erkek tarafından “dırdır” olarak algılanır ve ne yazık ki bu karmaşa asıl sorunu büyüten bir geribesleme olmaya başlar. Kendini gerçekleştiren bir kehanet olarak ilk günün ufak sorunu yukarıda anlattığım kısır döngüye bir girdi mi giderek büyüyerek ilişkinin sonunu getirmeye aday bir felaket olarak ortaya çıkar. Her iki taraf açısından haklı sayılabilecek bir yaklaşım ne yazık ki iki tarafın toplam iyiliğini gerektirmez ne yazık ki. Matematik tanımıyla iki tarafından da kendine iyi olacak açgözlü (tanım olarak bu şekilde) yaklaşımı, ilişkinin kötülüğü ile sonuçlanır. Bu konuda daha ayrıntıya girmeden devam edelim.
Bu kısır döngünün getirdiği noktaya örnek vermek gerekirse, yukarıda anlattığım 30 yıllık evli çifte geri dönebiliriz. Erkeğin “yaklaştığını bile fark etmediği” felaket aslında gayet kendin göstere göstere gelmiştir. Sihirli kelimeler oradadır: kavgaları giderek azalmış olmak. Erkek için belki de ilişkinin rayına oturduğunu gösteren bu durum kadın açısından bambaşka bir yorum getirmektedir. Kadın artık ilişkiden umudunu kesmekte ve bu yüzden susmayı tercih etmektedir. İşte mars ve venüs gezegeni sakinleri bu sinyalleri birbirine tamamen farklı vermekte ve sonu hazırlamaktadırlar ne yazık ki.
Burada tahminen aklınıza “ee iyi dedin de bu durumda ne yapacağız” sorusu gelmiştir tahminen. Buna cevap verecek kişi ne yazık ki ben değilim. Kendinizsiniz. İster kadın ister erkek olun, ilişkinin devamını sağlamakta payın yarısı size aittir unutmayın. Matematik dilinde açgözlü yaklaşımın iyi sonuç vermediğini görür ve onun yerine daha paylaşımcı bir yaklaşım denerseniz daha başarılı olacağınız kesin. Ne kadar ve nasıl paylaşacağınız ise sizin yeteneklerinize kalmış. Unutmayın ki ilişkide ne kadar bencil olursanız o kadar başarısızlık riskini artırırsınız. Erkekler açısından yapılması gereken belki de ilişkinin gidişatı hakkında daha fazla fikir edinmek ve fikir belirtmek. Kadınlar açısından da belki de ilişki hakkındakı yorumlarını erkeklerin daha kolay anlayabileceği formlara sokmak. Yani biraz rolleri değişmek. Kim bilir, belki de bu bir sabah kalkıp “bu olmuyor ayrılalım” demekten ve sonrasında yaşanan üzüntüleri yaşamaktan daha kolaydır.
Mutluluklar

1. http://www.ontariofamilylawblog.com/2010/08/articles/divorce-2/sudden-divorce-syndrome-reality-or-myth/

Aptalca Tutarlılık ve İlişkilerin Bataklığı

rabun kosar — Tue, 31 May 2011 18:08:40 GMT

Aptalca Tutarlılık ve İlişkilerin Bataklığı

Bireyselliğin en önemli savunucularından Amerikalı düşünür Ralph Waldo Emerson 1800lü yılların ortalarında yazdığı “Self-Reliance” makalesinde şu cümleleri kullanır:

“Aptalca tutarlılık, küçük satıcılar, reklamcılar ve ruhbanlarca hayran olunan kısıtlı akılların saplantısıdır”

Emerson bu sözleri ile tutarlılığın bir seviyeden sonra her insan için kısıtlayıcı ve engelleyici bir saplantıya dönüştüğünü iddia eder ve bu yüzden bireyin dış manipülasyona açık hale geldiğini savunur. Tabi bu durumun satıcılar, reklamcılar ve ruhban sınıfınca nasıl kullanıldığı konuları bu yazının ana konusu olmadığından o kısma hiç değinmeden yolumuza devam edelim.

Aptalca tutarlılık olarak tanımlanan hal aslında insanı fark etmeden saran bir tuzaktan başka bir şey değildir. Tutarlılık temelde iyidir, bütün benzer reaksiyonlar gibi vücudun en değerli organı olan beyni karmaşık analizler ve hesaplamalar yapmaktan kurtarır. Örneğin bir insan “vejetaryan” olmaya karar verdiğinde ve bu kararında tutarlı olduğunda yemek tercihlerinde işi daha basit olacaktır: “Menüden etleri çıkaralım”. Veya kendisini “kahve insanı” olarak tanımlayan bir birey, canı içecek bir şey istediğinde vermesi gereken kararı daha basite indirgemiştir. Yeme içme dışından örnek verebilecek olursak, kendisini “son derece sosyal” olarak ortaya koyan bir insanın yapması gereken hangi sosyal aktiviteyi seçmesi gerektiğini bulmaktır. Burada bir parantez açmak istiyorum, sosyal aktivite seçmek tabi ki çok da kolay değil, ama evde kalıp hangi yemeği yapacagını seçmek, aile ziyareti yapmak, mesaiye kalmak ve sosyal aktiviteler arasında kalmak yerine sadece bunlardan birine konsantre olmak olayı doğal olarak kolaylaştıracaktır. Bu açıklama sonrasında devam edelim. Peki tutarlılığı “aptalca” yapan nedir? Cevap aslında basit, insanın karar vermekten, kişiliğini ve yaşadığı değişimleri ortaya koymaktan vazgeçip onun yerinde daha önceleri çizdiği profile uygun davranmak. Basit. Ben hep kahve mi içerim, güzel o zaman bu akşam kahve içiyorum, ben hep taksimde sinemaya mı giderim, süper, bu akşam taksimde sinemadayım, aaa ben her Pazar mutlaka ama mutlaka Emirgan’da brunch yapıyorum, o zaman bu Pazar da ne yapacağım çoktan belli, siz bilmiyor musunuz ben her yaz haziran sonunda Antalya’dayım 20 senedir, 21. senemde ne yapacağımı sormazsınız umarım. Umarım örnekler kafanızda vermek istediğim tanımın şekillenmesinde yardımcı olmuştur. Bu gibi “tutarlılık” kararları bizim için hayatı çok kolay hale getiriyor. Hayat belirli periyotlarla tekrarlanan aktivitelern yumağından çok da farklı değil. Bunun güzel tarafı, bizi yeni fenomenler bulmak, anlamak, denemeye cesaret etmek ve yapmak gibi çok temel fobilerimizle yüzleşmekten kurtarması, e bu aynı zamanda da kötü tarafı da değil mi. İnsan oğlu merak eder, okur, öğrenir ve yapar. İşte tutarlı olmakta inat etmek Emerson’un gözünde aptallıktan başka bir şey değildir ve bireyi zayıf yapmaktadır.

Gelelim bu durumun ikili ilişkilere yansımasına. Kaç kere duymuşsunuzdur bilemiyorum ama bir kere daha vermek istediğim bir örnek var:

Bunca senedir nasıl sürdürdünüz bu ilişkiyi/evliliği, helal olsun size

Bir yerden sonra insan alışıyor artık

Bu cevap ile ima edilen aslında ilişkilerin bir yerden sonra basitleştiği ve otomatiğe bağlandığı değil de nedir? Peki, bu neden hep “olumlu” bir durummuş gibi tarif edilir ki? Atasözlerimiz, büyüklerimizin sözlerine bakarsanız hep gelişmenin ve iyileşmenin değişimden geçtiğinden bahsedilir, değişim övülür de durulur. Peki söz konusu olan ilişkiler olunca neden tekrarlanan davranışlar bir anda önem kazanıyor?

Siz söylemeden cevap vereyim, “Aptalca tutarlılık” neden bize iyi geliyor ise aynı sebepten. Düşünmek, analizler yapmak sonuçlara varmak istemiyoruz. Rutinler bizi rahatlatıyor, en azından kolay geliyor. İnsan beyni rutini, monotonluğu çok cabuk tanıyor ve hemen adapte oluyor. Şaşırtıcı bir hızla hem de. Adaptasyon derken ima ettiğim şu, artık o işe değerli gri maddeyi ayırmıyor, bunun vücudun diğer organlarına bırakıyor (ör. Kas hafızası?) ve kendisini gerçek meydan okumalara ayırıyor. İşte ilişkilerin beyindeki yeri azalınca biz buna “ee artık ilişki rayına oturdu” diyoruz, içten içe rahatlıyoruz. Buna “ilişkinin bataklığı” adını vermek istiyorum. Rahatladıkca daha az düşünmeyi seçiyoruz, daha az düşündükce daha rutine giriyoruz, daha rutine girdikçe daha da rahatlıyoruz. İlk bakışta ne kadar güzel değil mi. Peki ya sonuçları? Unutmayın ki rutinleşen bir ilişkide iletişim, empati, sosyalleşme çabaları, mantık çerçevesi, anlama/anlayış, yeni şeyler bulmak gibi faaliyetler giderek kaybolacaktır. Zira bunlar beynin faaliyetleri değil midir? Beynimizi ilişkimize ne kadar az ayırırsak bunlardan o kadar uzaklaşacağız. Çok tanıdık gelecek bazı klişe sözleri örnek vermek istiyorum:

Eskiden çok farklıydı herşey. Birbirimizi daha iyi anlardık, şimdi iki ayrı gezegen gibiyiz.
Ya sen bana eskiden daha çok zaman ayırırdın, beraber daha çok dışarı çıkardık, bıktım artık her hafta aynı sinemaya gitmekten, ya da aynı mekanda her pazar aynı kahvaltıyı yapmaktan. Yenilik kalmadı hayatımızda
Karar verdim artık beni dinlemiyorsun, eskiden bana danışırdın, şimdi bana sormadan kafana göre yapıyorsun her şeyi.
Bana en son sürpriz yaptığından bu yana 10 sene mi geçti yoksa.

İşte sebep, işte sonuç. Tabi söz konusu iki insan olunca hiç bir şey bu kadar basit olamaz, ama en büyük sebeplerden bir tanesini ortaya koymaya çalışıyorum. Tutarlı olmak iyidir, ilişkinin belli kurallarını tanımlar, insana huzur verir ve içindeki korkuları yok eder ama dikkatli olmak lazım, tutarlılıkların yerini “aptalca tutarlılıklar” aldığı anda o iliişkideki keyifler, tatlar, farklılıklar yok olacaktır.

Çözüm nedir peki? Tutarsızlığa da açık olmak. Bir insan sırf kendisini “kahve insanı” diye tanımladı diye tüm içecekleri kenara atmaz ve arada deneyselliğe açık olursa bir bakmışsınız bir sabah “soda insanı” olmuş. İlişkinizin huzuru için sessiz bir anlaşma yapıp birbirinize cumartesilerinizi ayırabilirsiniz, ama 20 sene boyunca aynı insanla birbirine benzer aktiviteleri aynı günde yapmayı düşünün bir. Tam 20 sene (biraz abartı olabilir ama deneyin). Buna hiç bir zorunluluğunuz yok, bazen Cuma, bazen Cuma Cumartesi Pazar, bazen haftanını hiç bir günü. Bu şekilde davranmanızı engelleyen tek şey sizin alışkanlık olarak tanımladığınız tutarlılık çabaları. Bu arada “sevgilinize küçük sürprizler yapın” tuzağına sakın düşmeyin. Burada bahsettiğim şeyler “sürpriz” değil. Gayet normal bir düşünme yapısı ile ortaya çıkan değişimler. Sadece ilişkinin de bir değişken yapısı olduğunu kabullenip onu kalıplara ve normlara sokmaktan kaçınmak sadece. Ya da basit bir tanımla “eğlenceli ruhu” hiç kaybetmemek. Saplandığınız bataklıktan çıkmaya çabalayın. Çocukların yaptığını yapın, aynı oyuncaklarla uzun süre oynamaktan sıkılın, yeni oyuncaklar bulun. Bunların ne olduğu da size kalmış, ilişkinizi en iyi tanıyan sizlersiniz.

Mutluluklar.

Kendin olmak, kitaptan öğrenmek ve Akile Teyze…

Selvin Arıhan — Sat, 17 Sep 2011 15:37:12 GMT

Kitap sadece okunur mu?

Size de olur mu bilmem ama benim şöyle komik bir huyum var. Okuyup etkilendiğim her kişisel/ruhsal gelişim kitabında yüz kere “A-ha! İşte benim şu anlamsız alışkanlığımın kökü de buymuş. Şu inancım aslında bana ait değilmiş de çocukluğumdaki bilmem ne yüzündenmiş. Vay be büyük adam/kadın şu yazar!” deyip, bir süre acayip şeyler keşfetmiş insan edasıyla dolanıp, sonra her şeyi bir güzel unutmak… Ta ki gene şahane bir kitap elime geçip “İşte bak, ben de bu noktada tıkanıyorum. Haaa şimdi anladım!” diyene kadar. Allahtan yanımda aklı selim bir insan var da “ama Selvin sen bunları zaten biliyorsun” diyor.

Örneğin Don Miguel Ruiz’in Dört Anlaşma kitabını yine aynı “evreka” hissiyle okuyup da “yahu ben bunları gerçekten de yüz kere okudum, duydum, konuştum. Neden şimdi şempanze gibi zıplayıp Amerika’yı bininci kez keşfediyorum ki?” diye kendime sorunca (nihayet), bu kitaplarda bana bilgiden daha fazla, daha başka bir şey verildiğini fark ettim. Sanki yazar kitabın içinde daimi bir şekilde oturuyor ve ben ne zaman kapağı kaldırsam, acayip bir büyü yapıyordu. Ya da kitabın enerjisi, daha sözcükleri okumaya başlamadan beni sarıyordu. Ama tabi analitik zihin her şeyi tanımlama ve anlamlandırma ihtiyacı duyduğu için, kitaptaki öğretinin somut izlerini sürüyordu. Dikkat edin, bazı kitapların etkisi gerçekten de daha okumaya başlamadan kendini hissettirir. Başucunuzda ya da çantanızdayken çaktırmadan sihrini konuşturmaya başlar. Bunu fark ettiğimden beri, belirli günlerde, günün anlam ve önemine uygun kitabı yanıma alarak o kitabın enerjisini yanımda taşıyorum. Tıpkı kristal taş seçip, bugün ametist taşının enerjisi bana iyi gelir der gibi, o gün beni destekleyeceğine inandığım kitabı yanıma alıyorum.

Dört Anlaşma ile iyi anlaştık.

Dört Anlaşma ve bu kitabın bende açtığı kapılarla devam edelim. Bu bir Toltek bilgeliği kitabı. Yazar, içinde yaşadığımız toplumda var olabilmek için bize öğretilen her kodu nasıl koşulsuz kabul ettiğimizi; dil, inanç, cinsiyet ve yargılama yoluyla nasıl “ehlileştirildiğimizi” anlatıyor. Toplumun inanç sisteminin Yasa Kitabı gibi zihnimizi yönettiğini ve bu kitaptaki yasaları hiç sorgulamadan kendi gerçeğimiz olarak kabul ettiğimizi söylüyor. Ehlileştirme süreci o kadar güçlü ki, bir süre sonra bizi ehlileştiren, yargılayan, bize ceza ya da ödül veren birisine de ihtiyaç duymuyoruz. Yasa Kitabı’na uygun şekilde kendi kendimizi yargılayıp, cezamızı da ödülümüzü de kendimiz vermeye başlıyoruz. Yasa Kitabı yanlış bile olsa bize güvende olduğumuzu hissettiriyor. Dört Anlaşma, Yasa Kitabı’ndaki eski anlaşmaların yerine yeni anlaşmalar öneriyor: 1. Kullandığınız Sözcükleri Özenle Seçin 2. Hiçbir Şeyi Kişisel Algılamayın 3. Varsayımda Bulunmayın 4. Daima Yapabildiğinizin En İyisini Yapın.

Ben daha kitabın en başında, geçmişte yapmış olduğum ve beni sevilir ama ben olmayan birine dönüştüren eski anlaşmalarımı patır patır hatırladım. Aslına bakarsanız bu anlaşmaları kaç yıldır farklı terminolojilerle keşfedip duruyorum. Toltek bilgeliği yerine, bilinçaltına çocuklukta atılmış çekirdek inanç kalıpları diye öğrenmiştik ilk kez. Ama belki de koşullu zihin, eski kalıplarını özlüyor ve o güzelim keşiflerin üstüne şık bir perde örtüyor zamanla. İşte o zaman imdada bir kitap, bir insan, bir terapist, bazen de bir meditasyon deneyimi yetişiyor ve size hatırlatıyor: “Hoop! Bu kalıplar sana ait değil. Sen sevilen, onaylanan, takdir edilen biri olabilmek için onları annenden almıştın. Şimdi sakin ve yavaş bir şekilde onları yere bırak.”

Ruiz de onu diyor işte:

“Cezalandırılma ve ödül alamama korkusuyla kendimiz olmayan farklı bir kişiliğe bürünürüz. Başkalarının bizi görmek istedikleri gibi biri olarak, onların onayını almaya çalışırız. (…) Kendimiz olmaktan korkarız, çünkü kendimiz olduğumuzda reddedilmekten korkarız. Reddedilme korkusu yeterince iyi olamama korkusuna dönüşür."

…ve olaylar gelişir.

Evet bu cümlelerde benim için yeni olan hiçbir şey yoktu. Bilakis, son 5-6 yıldır döne döne, tekrar tekrar keşfettiğim Amerika’nın ta kendisiydi! O zaman neden “hmmm evet biliyoruz canım” deyip geçemedim? Belki de başkalarının realitesi, başkalarının yargısı, üzerime sinek gibi yapışan o Yasa Kitabı hala etkiliyordu beni. Ya da bu konuyla ilgili hala hatırlamam gerekenler vardı. Öyle olmasaydı, kitabın daha 28. sayfasında, bam telim bing bing titremezdi.

İnşaat kumuyla sonsuzluğu keşif

Ruiz’in deyimiyle Yasa Kitabı’nın, psikoterapi deyimiyle süperegonun, içimdeki gıcık yargıcı yıllarca fındık fıstıkla beslediğini biliyorum. Ama şimdiye kadar hep annem, babam ve psikopat ilkokul 1. sınıf öğretmenimin izlerini sürmüşüm bu konuda. Kitabı okumaya başladığımda yaptığım bir meditasyonda ise, sahneye yeni bir yıldız çıktı: Karşı komşumuz Akile Teyze! (İsmi gibi akıl küpü, müstesna insan.)

Yaptığım meditasyonun Balık Burcu’ndaki dolunaya denk gelmesi de gözümün önünde geçit töreni yapan sahnelerin dramatik etkisini artırmıştır mutlaka, ama tam bir “evreka” deneyimi olduğu su götürmez bir gerçek.

5 ya da 6 yaşındayım. Sokakta oynuyorum. (Biz küçücükken bile sokakta başıboş dolanıp, oyun oynayabilirdik ama bu başka bir yazının konusu.) Sokağımızdaki boş arsaya bir şeyler inşa edilecek herhalde. Arsaya yumuşacık, ipek gibi, sapsarı kum dökmüşler. Kumun döküldüğü yer de kuytuda kalıyor. Kimse beni göremez orada. Koca evrende sadece ben ve kumlar var. Ayakkabılarımı çıkarıp yumuşacık kumların içine dalıyorum, güneşte ısınmış sıcacık kumlar… ve yavaş yavaş formla, vücutla, zamanla, gittikçe dünyayla olan bağlantım kopuyor. Yıllar sonra Eckhart Tolle’den, Jon Kabat-Zinn’den vb okuyup, nasıl bir şey olduğunu “anlayabilmek” için kafamı çatlatacağım, kafamı işin içine soktukça duygusundan uzaklaşacağım şeyi, ŞİMDİKİ ANDA OLMANIN ÖZGÜRLÜĞÜnü iliklerimde yaşıyorum. Ne yaşadığımı o anda bilmiyorum. O sırada bedenimin ne yaptığını da bilmiyorum. Ben varım. Kumlar var. Genişlemek gibi, hafiflemek gibi… Hem yok olmak, hem sınırsızca var olmak gibi. Mutluluk gibi. Sevinç gibi. Sonsuzluk gibi.

İyi de kim bu Akile Teyze?

Orada ne kadar kaldığımı ve gerçekte ne deneyimlediğimi bilmemekle birlikte, sadece bana ait bir alan yarattığım için, kendi kutsal mabedimi bulduğum için değmeyin keyfime. İşte Akile Teyze ve kızı burada kadrajımıza giriyor. Ertesi gün annemle komşumuza gidiyoruz ve ben onların balkonunun tam da benim gizli, kutsal kumdan mabedime baktığını öğreniyorum. Hem de şu şekilde: “Kız Selvin, sen dün cami inşaatının yanında naapıyodun bakiim! Hahahahaha ay ne komik danslar yaptın öyle kendi kendine! Film gibi çocuksun yeminle, Meltem ablanla öldük gülmekten, öldük, hahahahaha! Balkondan bağırdık sana ama duymadın bile. Kendinden geçmiş bu deli kız dedik. Annen akşam orandan burandan kum temizlemiştir artık, hahahahahaha!”

Bingo! Şimdi Yasa Kitabı’ndan oku kızım: Kendin olursan, kendini rahat bırakırsan, seni gözetleyen gözleri fark etmezsen, zamanı-mekanı-bedeni bir an unutursan, seninle dalga geçerler, madara olursun! Tuvaletteyken, yatağında uyurken bile Akile teyzeler, Meltem ablalar seni izliyor ve sana gülüyor olabilir. Her zaman tetikte ol ve bir daha asla kontrolü bırakma!

"Gerçek yolculuk, geri dönüştür." Ursula K. Le Guin

Çok komik geliyor bana. İlerlemeye çalışırken, aslında geriye dönmeye çalışıyoruz. Şimdi Osho’nun dinamik meditasyonlarıyla ya da transformal nefes çalışmalarıyla, hipnozla, regresyonla ya da başka çalışmalarla kontrolü bırakmak ve kendimiz olabilmek için bir dünya çaba, para ve zaman harcıyoruz. Halbuki al işte, zaten olduğumuz halimize geri dönmeye çalışıyoruz. Akile teyzeler yüzünden unuttuklarımızı hatırlamaya, başkalarının kurallarını kitabımızdan çıkarmaya uğraşıyoruz. Fazlalıkları atmak, eksik tamamlamaktan daha zor aslında.

O halde sıradaki affetme meditasyonu Akile Teyze ve tüm mahalle için gelsin. Ne de olsa teyzeden, amcadan bol bir şey yok. Nerede bir çocuk varsa, orada çok bilmiş bir teyze, amca, abla vardır. Ve bunların varlık amacı, adeta çocukların bilinçaltına pislemektir.

Peki bütün bunlar şimdi neden hortladı? Bir kez daha hatırlamam gereken zamana kadar; kendim olmanın, özgür olmanın tadını çıkarmam için… Ya da buradan şimdilik göremediğim başka bir şey için. Ama şunu biliyorum ki, ne zaman kendim olmaya, anda kalmaya ihtiyacım olsa, Dört Anlaşma’yı okumaya bile gerek olmadan yanıma alacağım artık. Çünkü aslında kitap öğretmiyor. Hayat öğretiyor, Akile teyzeler öğretiyor. Kitap hatırlatıyor.

Selvin Arıhan

TANGO ile DEĞİŞİM YOLCULUĞU

seda ulgen — Sat, 04 Dec 2010 21:11:10 GMT

Farklı bir duygulanım yaratır "Tango" kelimesini duymak... aşk kokar, tutku kokar, düşünmekle bile bedenimizi bir tebessüm sarar. Tıpkı fantastik bir dünyaya dokunabilmek ve bir düşten geri gelmek gibi olduğunu düşünürüz. Aslında Tango’da durum tam tersidir, düşler dünyasına dokunmanın ötesinde o dünyayı gerçek kılabilmek, onun gerçekliğini kendi dünyamıza getirebilmektir. Bambaşka bir dünyada önce kaybolma, ve yolculuğu tamamlayabilirsek yepyeni bir dünyada yeniden doğmaktır.

"Tango" hakkında çok fazla şey yazılıp çizilse de aslında tangonun serüvenini fark edebilen ve tamamlayabilen çok az kişi vardır. Kimi yolculuğun nereye gittiğini göremez, yarı yolda bırakır; kimi yolculuğun ne verdiğini göremez; bir tango kadını, bir tango erkeği olamadan sadece orada bulunur ve geçer gider. Oysa "o", bizlere başlı başına hayatı yeniden keşfedip, yeniden yaratabileceğimiz bir fırsat sunar.

Bir keşif yolculuğudur Tango. Önce öğrendiğimiz tüm kalıpların, üzerimize yapışan etiketlerin, doğruların, o birlikteliklerin içinde bizi nerede tuttuğunu keşfederiz; tıpkı toplumdaki öğrenilmişliklerimizin bizi nasıl kısıtladığını ve istemediğimiz yaşamlar yarattığını fark etmek ve o noktalara dokunmak gibidir. Tek tek bu etiketleri kaldırmayı, özgürleşmeyi ve kendi rengimizi, gerçeğimizi ve doğamızı yeniden keşfetmeyi öğreniriz. İlk defa gerçek benliğimizi hisseder, bunu dışarıdakilerle olduğu gibi paylaşmanın şaşkınlığını yaşarız.

Kadınlar gerçek dişiliklerine tüm beklentilerden uzak, özgürce dokunur. Kadın olarak teslimiyeti öğrenirken, teslim olduğu alanda kendi olarak var olmayı da öğrenir. Erkekler, kadının sorumluluğunu almayı, gücünü korumayı, karar verirken kadının duygularına ve varlığına hitap edebilecek tüm varoluşla ilgili uyumlu kararlar vermeyi keşfeder. Gerçek gücünü keşfeder. Kendi keşfine, bir başkasının bedenini, duygularını keşfetme, tanıma ve empati eşlik eder. Öyle ki kendini keşfeden insan, karşısındakini keşfettiğinde iki farklı rengin tek bir renk gibi uyum ve estetik içinde bulunmasını ve bundan haz almayı, saygı duymayı öğrenir. Birken, iki kişi için en doğru zamanı ve akışı yakalamayı öğrenir. Ve tüm keşfini bütünün içinde, bütüne uyumlu bir biçimde sunmayı öğrenir.

Bir farkındalıktır tango. Burada size detaylarını henüz anlatmayacağım, ama hep aradığımız dış dünya ile iç dünyanın farkındalığını yakalama ve dengelemedir. Zamanı kullanmayı, zamana direnmeden ne gereğinden hızlı, ne gereğinden yavaş, zamanla akmayı deneyimletir. Gerçek renginizi keşfetme ve dengeleme, özgürleşme yolculuğudur. Yaşamı yeniden keşfedip, en asil şekliyle en yüksek bilgelikle yeniden uyum içinde var olmayı öğrenebileceğimiz bir oluştur. Ezberlerden uzak, her "an" yeniden yaratmayı ve en güzeli yeniden seçebilmenin öğretmenidir.

Zen dünyası ile modern dünya arasında kurulan bir köprüde “tango insanı”, iki dünyanın da ustası olmayı öğrenir. Yolculuğun sonunda ne mi var? Düşleyebileceğinizden veya fark edebileceğinizden çok daha derin bir yaşamın anahtarı var. Yaşamda kaybolduğunuz yerde tüm kilitleri açabilmenin anahtarlarının gizlendiği bir sır perdesi aslında tango... Özgürleşmenin, değişmenin, farkındanlığın, bilgeliğin ve birçok sırrın...

Çok yakında bu yolculuğun en derin gizemlerini ve anahtarlarını sizlerle paylaşacağız.

Erkeğin Arayışı

erhan altunay — Wed, 26 Jan 2011 13:10:44 GMT

Daha önceki yazılarımızda, Evren’in amacının dişi ile erkeğin birlikteliği olduğunu söylemiştik. Bu bağlamda erkek de kadın da içgüdüsel olarak bu eylemi gerçekleştirmek için hareket eder.
Erkeğin arayışı her zaman Kutsal Kâse’nin arayışı ile sembolize edilmiştir. Kutsal Kâse (Holy Grail-Saint Graal) aslında dişilikle ilgili bir semboldür.

Erkeğin bu evrensel birleşmesi, aslında Jung’un deyimiyle kendi içindeki kadınla birleşmesi ya da daha geniş açıdan bakarsak Evren’deki dişi ve erkek güçlerin bir birlikteliğidir. Erkek primer anima figürünü anneden aldığı için aslında bu birleşme, bir başka erkeğin, babanın, dişisi olan anneden koparak kendi dişisini bulma yönünde inisiyatik bir yolculuğudur aynı zamanda. Ancak bu anne etkisinden kurtulmak çok da kolay değildir.

Anne etkisinin atılması mit ve efsanelerde değişik şekillerde karşımıza çıkar. Yukarıda belirttiğimiz Kutsal Kâse’nin aranması mitlerinde bu çok güzel gösterilmiştir. Bu temayı Johnson (He, Erkek Psikolojisini Anlamak, 1992), Perseval ve Kutsal Kâse efsaneleri üzerinden okur:

“Annesini bulmaya giden Parsifal, kendisi ayrıldıktan kısa süre sonra onun ölmüş olduğunu öğrenir. Kadıncağız, oğlunun ayrılığına dayanamamış ve üzüntü içinde göçüp gitmiştir. […] Doğal olarak, Parsifal annesinin ölümünden dolayı kendini suçlar ve pişmanlık duyar. Ama bu suçluluk ve pişmanlık genç adamın erkeksi gelişmesinin kaçınılmaz bir bölümüdür. Hiçbir oğul, şu ya da bu biçimde annesine ihanet etmeden erkekliğe ulaşamaz. Eğer onun gönlünü hoş tutmak için yanında kalacak olursa, yaşamı boyunca anne kompleksinden kurtulamaz. Çoğunlukla anneler, oğullarını dizleri dibinden ayırmamak için ellerinden geleni yaparlar. Onları, kendilerine bağlı kalma yönünde koşullandırmaya çalışırlar. Eğer oğul, annesinin bu kurnazlığına kapılırsa, erkeklik yönü tehlikeli sarsıntılar geçirir. Annesine karşı ihanet ya da sadakatsizlik sayılsa bile oğul, ondan uzaklaşmalıdır. Öte yandan, annenin de oğlundan ayrılmanın üzüntüsüne katlanmayı öğrenmesi gerekir. Tam bir bağımsızlık kazandıktan ve sevgisini, kendi yaşında bir başka kadına verdikten sonra oğul, yine annesine dönebilir ve -eğer sağ bulursa- ana ile oğul arasında başlangıçtakinden değişik bir düzeyde, yeni bir bağ kurulabilir. Parsifal’in annesi, oğlunun dönmesinden önce ölmüştür. Belki de o, kadın birey olmayı bilmeyen, varlığını ancak bir anne olduğu sürece devam ettirebilen ve o rol elinden alınınca psikolojik açıdan ölen kadın türünün temsilcisi idi.”

Eğer erkek, anne etkisinden çıkamazsa, daha önce “Modern Erkek” konulu yazımızda belirttiğimiz gibi trajik ilişkiler yaşanır. Ya da toplumumuzda çok sık rastlandığı gibi erkeğin böyle bir derdi yoktur. Ona ve çocuklarına annelik yapacak ve bundan mutlu olacak bir kadın bulur ve ömür boyu “mutlu ve mesut” (!) yaşarlar.

Daha önceki yazılarımızda da belirttiğimiz gibi, erkek bu inisiyatik yolda yürümeyi başarır da annesinin etkisinden kurtulabilirse, onu farklı bir yol bekler. Bu da sevgili bulmak ve onunla aşk yaşamaktır. İşte burada bu “arayış” içinde olan erkekten söz edeceğiz. Bu arayış klasik “mutlu yuva” kurmak isteyen erkeğin arayışı ile temelde aynı olmasına karşın, aşkınlığı açısından çok daha farklıdır. Çünkü artık bu arayış fiziksel ihtiyacın ötesine geçerek “inançsal” bir kalıp da almıştır.
Bu arayış, “aşkın bir arayış”a dönüşmüş ve bu erkeğin “tanrısal”, “kutsal” ve “romantik” bir aşk yaşaması kaçınılmaz hale gelmiştir. Animasını annesinden kurtaran erkek, gerçekten bu yeni duruma alışabilmiş değildir. Eski kalıpları terk etmesi ona tanınmadık, bilinmedik, farklı bir anima sunar. Oysa erkek buna çok yabancıdır. Bir Terra Incognita olan bu anima, erkeğin aslında aradığı sevgiliyi “deneme-yanılma” yöntemi ile de bulmasına neden olur. Erkek karşısına çıkan ve onu etkileyen kadına Anima figürünü yüklemeye çok heveslidir. Bu bilinemeyen gizemli Anima, aynı zamanda tanrısal bütün özelliklerini de üzerinde taşımakta ve bir Tanrıça gibi görünmektedir. Bu gizem perdesi daha kalkmadığından erkek içindeki bütün tanrısallığı bu Tanrıça’ya yükler, dolayısıyla yeni sevgilisi bu sıradışı nitelendirmeden payını alır. Erkeğin gözünde bu kadın artık bir Tanrıça’dır ve erkeğin davranışları bu yönde seyreder.
Johnson (We, Romantik Aşkın Psikolojisi, 1993) bunu çok iyi tanımlar:

“Romantik aşk, herhangi bir biçimiyle aşk değil, fakat aşk ile ilgili tutumların, istem dışı duyguların, ideallerin ve reaksiyonların hepsinin bir bileşiğidir.”

Bu bağlamda romantik aşka düşen erkek, sıradışı bir sevgi duymaya başlar, karşısındakini yüceltir, hatta tapınırcasına bir hayranlık duymaya başlar ve sevgilisinde bulunan bir tür tanrısallığa yönelir.

İkili ilişkilerimizde bunu deneyimlediğimiz olmuştur. Özellikle erkeklerin bu tür tutumları, önceleri kadınlar tarafından anlaşılmasa da, zamanla kabul edilir ve kadın da o rolü oynamaya çalışır.
Bu deneyimin aslında cinsel değil dinsel bir dürtüyü ortaya çıkardığını Johnson (We, Romantik Aşkın Psikolojisi, 1993) çok ilginç bir biçimde ortaya koyar:

“Modern kültürümüzün tamamen maddeleşmiş olan ortamında başka hiçbir sığınak bulamayan dinsel içgüdülerimiz; değişik bir kimlikle de olsa, varlıklarını sürdürebilme gayretiyle, gizlice yaşayabilecekleri ve kimsenin onları aramayı akıl edemeyecekleri bir çevreye, romantik aşka göç etmişlerdir. Aşık olduğumuz zamanların dışında yaşamımızın hiçbir anlamı olmadığını sanmamızın sebebi de budur. Yine bu nedenledir ki, romantik aşk, kültürümüzün tek ve en büyük psikolojik gücü haline gelmiştir.”

Bu güç, günümüz için geçerli olduğu gibi, geçmişte de etkili olmuştur. Özellikle Batı Ortaçağı’nda etkili olduğu gibi Anadolu Tasavvuf düşüncesinde de bu tür motiflere rastlarız. Romantik aşka bir de bu gözle bakarsak, aslında yaşanan aşkın deneyimin, dinsel deneyimden çok uzak olmadığını görürüz.

Riane Eisler (Sacred Pleasure, 1995), romantik bir geceyi hayal etmemizi ister. Gerçekten de “romantik bir gece” dediğimizde aklımıza mum, şarap, güzel kokulu bir tütsü ve müzik gelir. Aslında bunların hepsi eski çağların dinsel ritüelleridir. Romantik aşkı dinsel ve ezoterik ritüellerle yaşamak sonuçta erkeğe Tanrı ile bir olabileceği aşkın bir deneyimi de yaşatır. Bu bağlamda Plotinos’un Tanrı’ya aşk ile ulaşılabileceği düşüncesi sapasağlam yerini korur.

Günlük hayatımızda birçok hareketimizde, özellikle sevgi kalıplarımızda, -bu sadece aşk olmayabilir, anne ve babaya, hatta kardeşe olan bağlılıklarda, vatan sevgisinde, spiritüel öğretilerde vs de- bu aşkın semboller karşımıza çıkar ve bizi bloke ederler. Peki, Tristan ve Isolde ya da Romeo ve Julliet yaşasalardı neler olurdu? Bu soru biraz da mizahi olarak hep sorulmuştur. Romantik aşkın süresinin uzun olmadığı söylenir hep. Efsanelerde üç yıl olarak anlatılan bu aşkın süresi, deneyimlerimizde de çok uzun olmamıştır.
Öncelikle kadın bu rolü oynamaktan yorulmaya başlar. O bir Tanrıça değildir ve günahları ve sevapları olan bir insandır, ölümlü bir varlıktır. Herkes gibi yer içer, dışarı çıkartır, kızar ve hatalar yapar. Bu Tanrıça rolü, ilişkinin sürekliliğinin vazgeçilmezi olduğunda kadın için yorucu hatta bunaltıcı olmaya başlar.

Erkek ise, karşısındaki Tanrıça’dan bir Tanrıça’ya uymayan davranışlar gördüğünde önce şaşırır, görmezden gelir ama sonunda o da dayanamaz hale gelir. Karşılıklı anlayış içinde çözülebilecek birçok anlaşmazlık şiddetli kavgalara dönüşebilir. En kötüsü, çiftlerden biri ayrılmayı teklif eder. Bulunan tanrısallığı kaybetme korkusu sürekli bir ayrılık ve barışma şeklinde kendini gösterir.
Sonuç trajik olarak kaçınılmaz bir ayrılık ve içine düşülen boşluk olur. Bu hiçlik duygusunu daha önceki yazılarda tanımlamıştık. Bir de bunun üzerine dinsel temalı bir boşluğun gelmesi yaşamı iyice anlamsızlaştırır.

Oysa “romantik” aşk erkeğin kendi içindeki animasını keşfetmesi açısından kaçırılmaması gereken bir fırsattır. Animasını karşısındaki kadında sembolleştiren erkek onu daha yakından tanıma fırsatı bulur. Bunu dinsel ya da ezoterik bir deneyim gibi aşkınlaştıracağına bir ölümlü gibi düya koşullarında gördüğünde, erkek kendi animası ile birlikte karşısındaki dişiyi de tanıyarak sağlıklı bir karar verebilecektir. Romantik aşkın “büyüsü” geçince – ki bu her şekilde olabilir; belki bir olay, belki ilk kavga- çifler birbirini tam olarak görmeye başlar. Erkek doğaüstü bir kadın yerine, gerçek bir kadınla karşılaştığında onu tanıması, bilmesi ve sevmesi gerekir. İşte burada gerçek bir ilişkiye atılan adım vardır. Aynı şekilde kadın da bunu paylaşmalıdır. Yoksa olay çiftlerden birinin aniden gidişi ya da “bu işin büyüsü bozuldu”, “umduğumu yaşayamadım” gibi bahanelerle ilişkiyi sonlandırmak istemesiyle biter.

Konumuz erkeğin arayışı olduğundan erkek ile devam edelim. Erkek burada kesinlikle, her şeye rağmen, gerçeklikle yüzyüze gelmek zorundadır. Eğer bu sınavı atlatırsa ve kadın da olanları paylaşırsa Tanrıça erkeğe gerçek bir kadın armağan edecektir. Bunu yapamayıp ayrılan erkek için yeni bir deneyim başlar. Artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Tanrısallığı, ruh eşini ya da başka bir şekilde adlandırdığı sevgilisini kaybetmiştir. Yeni ve çorak bir dünya içinde anlamsız bir yaşam başlamıştır.

Bu arada erkek için çok daha trajik bir durum daha başlar. Bu kez de ulaşılamamış, “bilinmedik” kalmış olan anima oyunlarını oynar. Erkek daha melankolikleşir, nevrotik davranışlar sergiler hatta ötesinde içine kapanabilir. Hayttan zevk alamaz, nedeni sorulduğunda ise kendi de nedenini bilmediği bir sıkıntı içinde olduğunu söyler. Hatta hastalık hastası olmuştur. Bu anlamsızlık, yeni bir sevgili bulana kadar devam eder. Erkek artık aynı hatayı tekrarlamamak zorundadır. Karşısına yeni çıkan bu kadın bir Tanrıça değil, belki de Tanrıça’nın bir lütfu olan rahibesidir. Erkek bu kadını bir insan olarak her yönüyle tanımak zorundadır. Bu onun yıllardır aradığı parçası değil, karşısına çıkan kanlı canlı bambaşka biridir. Bunu aşkın bir deneyime çevirmek yerinde, maddesel ama karşısındakini ve animasını tanımaya yönelik deneyime çevirdiğinde gerçek bir ilişki başlar. Bu, aynı zamanda erkeğin tanrısal taleplerinden vazgeçmesidir de...

Qualls-Corbett (2001) bunu şöyle açıklar:
“Erkeğin gerçek kadınlarla ilişkilerine her zaman yansıtılmış, anima ile olan bu etkileyici bağlantıda, ergil ego bilinci temel bir aydınlanmaya ulaşır. Aşk tapınağına giren yabancı olarak erkek, öteki ile birleşmek için ego bilincinin bir yönünden vazgeçer. Bu birliğin kendisi, ergil ve dişiliğin eşitliğini simgeler; hiçbiri hükmedici, talepkâr ya da sahiplenici değildir. Anima ile olan bu olumlu ilişki sayesinde, bir erkek yaşamında heyecan verici, etkileyici bir canlılık deneyimler; bir yüke dönüşmüş olan eski düşünce ve değerler artık omuzlarından kalkmıştır.”

Bu şekilde erkek, eşit düzeyde bir aşkı tanımış olur. Bu aşkın sürekliliğini artık “kader” değil kişiler belirler. Bu bağlamda her yaşanan gerçektir. Ne kadar basit değil mi her şey...Sadece anlam yüklemeden tanıyabilmek... Bir o kadar da zor...

Erkek sonunda animasını tanıdığında, artık aradığı mutluluğu bulur. Bu bağlamda Kutsal Kâse sahibine hizmet etmiştir. Hem onu taşıyan kadına, hem de erkeğe.

Erhan Altunay

Metafizik Aşk ve Ayrılık Acısı

erhan altunay — Wed, 26 Jan 2011 13:12:24 GMT

Bazen ayrılıklar o kadar acı oluyor ki, kişini kendini toplaması, başkası ile yeniden başlayabilmesi çok zor hatta olanaksız hale geliyor.

Neden bu tür ayrılıklar bu kadar acı oluyor, nasıl oluyor da o kişi unutulmuyor? Bu da aşkın özel bir durumu... Buna biraz daha yakından bakalım.

Yine Carl Gustav Jung’a kulak verelim. Jung her erkeğin içinde bir kadın olduğunu söyler, bu Anima’dır. Anima erkek için en önemli kadın figürünü temsil eden kollektif bilinçdışı arketipidir. Erkeği kadınsı hareketlere sürükleyen bu figür aynı zamanda ilişkilerini de belirler. Jung “Her anne ve her sevgili, erkeğin içindeki derin gerçekliği oluşturan, her zaman var olan, bu öncesiz imajın taşıyıcısı olmak zorunda kalır” der. Bir başka deyişle erkek seçimlerini bu figüre göre yapar ve ilişkilerini buna göre yaşar. Bu da yetmezmiş gibi karşısındakinden bu figüre uymasını ister. Aynı şekilde kadının içinde de bir erkek figür olarak Animus vardır. Animus, kadının erkekler dünyasında varolabilmesini sağlar. Ancak Animus , aynı erkekte olduğu gibi, kadının ilişkilerini de belirler.

Frieda Fordham, Jung Psikolojisi adlı kitabında şöyle der: “Normal yaşam sürecinde, Animus bir çok erkek üzerine yansıtılacaktır. Bu yansıtılma sonucunda kadın, erkeği kendi gördüğü biçimde, yani Animus imajı biçiminde olduğunu kabul eder ve kadın için, erkeği olduğu durumuyla kabul etmek hemen hemen olanaksızdır. Bu tutum, kişisel ilişkilerde oldukça tedirginlik verebilir. Böylesi ilişkiler ancak erkek kadının kendisi üzerine ürettiği varsayımlara uygun olarak davrandığı sürece düzgün bir biçimde sürüp gider.”

Tabii yukarıdaki paragraf erkek için de geçerlidir. Paragrafta, kadın ve erkek sözcüklerini ve Animus ile Anima sözcüklerini birbiri ile değiştirisek erkek için de doğru bir saptama yaparız.
Peki durum bu kadar mekanik midir?

Aslında durum bu kadar mekanik değildir. Çünkü, aslında insan kendi Anima ya da Animus’unu çok iyi tanımaz. Karşı cins ile olan ilişkilerin son amacı dişil ve eril enerjinin birliğini yakalamaktır. Aslında bu bir bakıma Anima ya da Animus ile olan birliği de yakalamak anlamına gelir. Eğer biz kendi Anima ya da Animus’umuzu çok iyi tanımıyorsak, karşımızda bize uygun insanı da tam olarak tanıyamayız. Bu durumda Anima ya da Animus’a en yakın insan sevgili olarak karşımıza çıkar.

Bu karşımıza çıkış aynı zamanda metafizik bir hal de alır. Bu birleşmeye eşlik eden birtakım “işaretler” ortaya çıkar. Birlikte “metafizik” tecrübeler yaşanır. Sonuçta bir “metafizik aşk” ortaya çıkar. Bir masal aleminde büyülü bir aşk yaşanmaya başlar. Eğer kişiler Anima ve Animus’unu iyi tanıyorlarsa sorun çıkmaz , böyle olmadığı durumlarda ise ilk çelişkiler ve dolayısıyla anlaşmazlıklar çıkar.

Burada düşülen en önemli tuzak Anima ya da Animus’u yeterince tanımamaktan ötürü, Anima ya da Animus’u karşıdaki sevgili üzerinden tanımlamaktır. Daha önceki yazımızda belirttiğimiz üzere, gündelik yaşam kavramlarının karşıdaki sevgili üzerinden tanımlanması gibi Anima ve Animus da bu şekilde tanımlanır; karşıdaki sevgili, bütün eksikliklere rağmen Anima ya da Animus’un yerini alır. Rüyalarda seviştiğimiz o gizemli karşı cins artık bir bilinmez değil karşımızdaki sevgilidir. Yaşamın her eylemi onunla birlikte tanımlanmıştır. İşte o trajik ayrılık anı geldiğinde Anima ya da Animus ile olan bağ da kopar ya da biz öyle zannederiz. Biz öyle zannederiz, çünkü kendi Anima ya da Animus’umuzu tanıyacak yerde karşıdaki sevgili üzerinden tanımlamışızdır.

Böylece sorun varoluşsal boyuta taşınır ve hayatın sorgulanması başlar. Bu metafizik dönem görece uzun sürmese de, bu “aşk”ın yerini tutan başka bir aşk gelmez, çünkü Anima ya da Animus’a yeniden ulaşılması gerekir. Genel bir isteksizlik başlar, melankoli buna eşlik eder, metafizik bir yas varolmaktadır. Her ne kadar “unuttum” derse de kişi bir gün bir sembol ile O’nu hatırlar.

Bu noktada kişi özgürlüğünü yitirir. Oysa ilişkide de özgürlük olmadığını anımsamaz. Karşıdakine yüklenen Anima ya da Animus, kişinin kendini karşısındakine bağlarken, karşıdakini de, bu yükün altına sokar. Kişinin özgürleşemediği saplantılar çoğalır. Öncelikle “ex” sevgilisinden özgürleşemez çünkü hâlâ Anima ya da Animus’u ona kaptırmıştır. Öte yandan tanımlayamadığı Anima ya da Animus’tan dolayı anne ya da babadan aldığı kalıplardan özgürleşememiştir. Dikkat edin, bu dönemde aile ile olan ilişkiler, anne ya da baba ölmüş bile olsa trajik bir hal alır. Öte yandan,varoluşsal sorgulama, bütün kalıplarımızı ve saplantılarımızı ortaya çıkardığından, bunlarla olan hesaplaşma da kişiyi bunalıma sürükler.

Kişinin özgürlüğüne kavuşması için ilk yapması gereken, çok zor olsa da, önce yaşamı “ex” üzerinden tanımlamaktan vazgeçmesi ve bütün kavramları yeniden gözden geçirmesi ve artık yeniden yalnız ama bir birey olduğunu kabul etmesidir. Sonrasında, sağlıklı bir ilişki için önce kendi içimizdeki erkeği ya da kadını tanımak gerekir. Eğer bunu yapabilirsek, hem kendimiz hem de karşımızdaki özgürleşir, özgür aşka biraz daha yaklaşırız. Ayrılık acısı olmadan yaşarız.
Bu satırların yazarı, bu yolun zor olduğunu bilmektedir. O da sevdiğini özgürlüğüne bırakmıştır... Ama her zaman Yol’a güvenmektedir ve yanılmamıştır.

Peki içimizdeki kadını ya da erkeği nasıl tanıyacağız...Bu da gelecek yazının konusu olsun...

Erhan Altunay

"Modern" İlişkiler

erhan altunay — Wed, 26 Jan 2011 13:13:49 GMT

Erkek ve kadının seçimine baktıktan sonra asıl ilişkilere bakmaya geldi sıra... Kimse ilişkileri çözdüğünü söyleyemez. Hepimiz bildiklerimiz ve tecrübelerimizle karanlıkta bir yön arıyoruz. Ama bilinenlerin yolumuza ışık tutacağına da inancımızı kaybetmiyoruz.

Evren, dişil ve eril enerjinin birlikteliği üzerine kurulmuştur. Eski toplumlarda Tanrı ve Tanrıça’nın birleşmesinin bir kutsal birleşme olduğuna inanılır ve bunun bolluk ve bereket getireceği varsayılırdı. Bu yüzden yılın belirli dönemlerinde bu birleşme hep kutlanmıştır. Bu kutsal birleşme her zaman bilinçaltımızda yaşar. Kutsal birleşmenin en güzel sonucu da türün üremesi yani dünyaya bir başka varlığı getirmektir. Bu nedenle insan her zaman kendini tamamlayacak, dişil ya da eril enerjiyi deneyimleyeceği ideal eşini arayıp durmuştur. Aşk diye de tanımladığımız bu çekim belki de binyıllar ötesinin kutsallığını taşımaktadır.

Carl Gustav Jung, her erkeğin içinde bir kadın (bunu Anima diye adlandırmıştır) ve her kadının içinde de bir erkek (bu da Animus’tur) olduğunu söyler. Bizler seçimlerimizi bunlara göre yapaız. Bu dişi ya da erkek figürleri ne kadar sağlıklı ise seçimimiz o yönde, sağlıksız ise sağlıksız yönde olacaktır. Seçimlerimizi, içimizdeki figür kadar beklentilerimizle de yaparız. Biriyle karşılaştığımız ya da yakınlaştığımız an, Doğa’nın armağanı o kalp çarpıntısı başlar. Aşkın geldiğini hissederiz. Yaşamın en güzel anlarıdır. Daha sonra bu yakınlaşma bir ilişkiye dönüşür. İşte burada kurallar ve kalıplar çıkar. Öncelikle karşımızdaki insanın güzel yanlarını görürüz. Evet, Evren çağrımızı duymuş ve O’nu karşımıza çıkartmıştır. Ancak bununla yetinmeyiz. Karşı cinse yükleyeceğimiz ne varsa karşımızdakine yüklemeye başlarız. “Kesinlikle o da benim gibi eğlenmekten hoşlanıyordur. Güzel sevişiyordur. Bunu güzel yapıyordur...” gibi... Derken beklentiler başlar. Öyle ya...Bu değerleri yüklediğimiz kişi beklentilerimize de mükemmel yanıt vermek zorundadır. Zaman içinde beklentiler karşılanmamaya başlar... Formüller türetilir. Her şeyin, yaşamdaki her eylemin tanımı tekrar yapılır. Eğlenmek, onunla eğlenmektir, sevişmek onunla sevişmektir, sinemaya gitmek onunla gitmektir, tatile çıkmak onunla çıkmaktır, güzel bir yemek onunla yenen yemektir vb...

Ancak zaman içinde karşılanmayan beklentilerin ağırlığı ilişkinin üzerine çöker. Eğer ilişkinin erkek tarafı, sorumluluğu kaldıramayacak gibiyse, çareyi önce ortadan kaybolarak ilişkiyi soğutmakta arar. Onları birleştiren tutku yeniden bir araya getirir, ancak erkek için durum çok daha zorlaşır. Kaldırılamayacak bu sorumluluk sonuçta erkeğin erkekliğini başka bir alanda, sevgilisini aldatarak göstermesiyle ya da kendini işine vermesiyle sonuçlanabilir. Kadın tarafı ise daha yapıcı olmaya çalışsa da , zaman içinde o da çökebilir ve yapamadığını söyler. Burada karşılıklı olamayacağını söyleyip ayrılmak da en iyi çözümdür. Ancak bunun önündeki en büyük tuzak, yeni formüller üreterek baştan karşılıksız beklentilerle başlayan bu ilişkiyi kurtarmaya çalışmaktır. Daha da olası bir durum, çiftler arasında narsistik yanı ağır basanın ilişkiyi bir bahane ile bitirmesidir. Öteki için bu bir yıkım olacaktır.

Son nasıl olursa olsun ayrılanlar için çok sıkıntılı bir dönem başlar... Yukarıda yazmıştık ya... Her şeyin tanımı yeni baştan yapılmıştır. Artık tanımda karşı taraf olmayınca bütün tanımlar çöker, nesneler ve eylemler anlamsızlaşır ve korkunç acılar başlar. Gerçeklik yok olur. Oysa ortalıkta o kadar mutlu çiftler vardır ki... Alışveriş merkezleri bunlarla doludur. Parklar, sinemalar, lokantalar da... Belki de bunların karşı taraftan hiçbir beklentisi olmamıştır, belli olmaz.

Sancılı bir ilişkiyi tanımladık. Ancak günümüzde en sık rastlananı da bu olmaya başladı. İlişkilerde karşı taratan beklentiler yükseldikçe, “Modern Kadının Seçimi” ya da “Modern Erkeğin Seçimi” yazılarımızda belirttiğimiz gibi fertlerin bunu karşılaması güçleşiyor. Belli bir kısırdöngüye giriyor.

Kısaca belirtirsek artık ilişkilerde de özgür olamıyoruz. Beklentilerimiz ve kalıplarımız karşımızdakini olduğu gibi görmemizi engelliyor. Kendimize ve ona olmayacak şeyler yüklüyoruz.
Toplumsal deneyimler, okuduklarımız, gördüklerimiz, medya bize ne kadar yük yüklemiş ki, Doğa’nın en büyük armağanı olan eril ve dişil enerjinin birlikteliğini deneyimlemek bizde bu kadar acı bir olay haline geliyor.

Oysa , becerebilsek de, bütün beklentilerden kurtulsak; olabildiğince özgür olsak da o zaman karşımıza çıksa... hiçbir anlam yüklemeden olabildiğince özgür sevebilsek. Bir yaşamı paylaşabilsek sevginin kuralsızlığında. O tam da ona ihtiyacımız olmadığı anda karşımıza çıksa. Hiçbir beklenti olmadan aşk özgürce yaşansa ve eril ve dişil enerjinin birlikteliği en güzel armağanını verse...

Belki de şimdi kendimize dönme vaktidir. Ve hiç ona ihtiyacımız olmadığı anda o gelecektir.

Erhan Altunay

Modern Kadının Seçimi

erhan altunay — Wed, 26 Jan 2011 13:15:07 GMT

Efsaneye göre Lilith, Adem’in ilk eşidir, Adem ile birlikte topraktan yaratılmıştır. Ancak Lilith Adem’le eşit olduğunu ileri sürer ve özellikle de sevişirken altta kalmak istemez. Bu durum, aralarında huzursuzluğa neden olur ve Lilith gitmek zorunda kalır. Ama artık Lilith artık insan soyuna düşman olmuştur. Hatta bu düşmanlık, doğan çocukları öldürmeye kadar gider. Buna bozulan Adem başka bir eş ister ve sonunda ona itaat edecek, kendi kaburga kemiğinden yaratılmış olan Havva gelir.

Havva Lilith’ten çok farklıdır. Kandırılması kolaydır. Nitekim Cennet’ten kovulurlar. Ancak Havva Adem’e uygun bir eştir, onun isteklerini yerine getirir ve ona bir soy verir.

Havva bir bakıma tipik, pasif bir kadındır. Adem’e soy vermesi en büyük görevidir. Oysa Adem’den bir talebi olamaz. Cennet’ten kovulması ise aslında cinselliği iyi bilmemesinin bir sonucudur. Adem ise aktif, kadının üzerinde olmak, soyunu sürdürmek isteyen bir erkeği temsil eder. Havva onun hizmetindedir. Lilith’in üstte olmasını kendine yediremeyen Adem’in talebi de bu olmuştur.

Adem’in bu talebi o kadar önemlidir ki, günümüzün kadın tipleri de Havva ile Lilith arasında salınır. Kadın ya bastırılmış olarak Havva’nın görevlerini yerine getirir ya da eline kılıç alarak erkekler dünyasında, erkeklere karşı savaşır.

Kadının Havva ve Lilith gibi iki tipolojisine karşı, erkek için sadece Adem vardır. Oysa dört element analojisinden yola çıkarsak, Kutsal metinlerde kaybolmuş bir erkek tipolojisine daha ulaşmamız gerekir. Bu da, kadının hizmetinde olan erkek tipidir. Bir erkek erkekliğini, cinsellikten bağımsız olarak ancak kadının hizmetinde tanımlaybilir. İlkel toplumlara baktığımızda erkek, doğurmak ve doğurduğu çocuğu büyütmek zorunda olan kadının hizmetindedir. Onu kollar, korur ve yiyeceğini getirir. Erkeğin bu ilkel rolü, bizim bilinçaltımızda yaşamaya devam eder. Erkek bu rolden uzaklaştıkça kendine farklı yaşam alanları bulur.

Erkeği bu rolden uzaklaştıran başlıca kişilik annesidir. Toplumumuzda genellikle anne, erkek çocuğuna koşulsuzca hizmet eder ve erkeğin hizmet etme rolünü unutturur. Erkek çocuk ne yaparsa yapsın, ne kadar “yaramazlık” ederse etsin, anne bağırıp çağırsa da onun yemeğini önüne getirir, çamaşırını yıkar. Erkek bu sorumlulukları almaktan uzak büyür. Kaç yaşına gelirse gelsin erkek çocuk her zaman çocuktur. Bu şekilde yetişen bir erkek evlendiği zaman ya da ilişkiye girdiğinde trajedi başlar. Aslında karşısındaki kadın onun için başka bir anne figürüdür. Erkek, kadının sorumululuğunu almak istemez. Gezer, tozar, arada kadının isteklerini yerine getirir ancak istediği “yaramazlığı” yapar. Hatta, arada onu aramamayı, ortadan kaybolmayı seçer. Erkek sevgilidir ama aynı zamanda kendi hayatı vardır, sorumlukluklar için erkendir ve küçük kaçamaklar onun için bir heyecandır. Bunların ardından sevgilisine döner, çünkü anne gibi o sevgili bunu bekler.

Bu trajik ilişki modeli kadın için çok tanımsızdır. Kadın Havva rolünü oynarsa, bunlara göz yummak zorunda kalacaktır. Toplumdaki birçok kadının yaptığı gibi... Oysa kadının içindeki Lilith bunun doğru olmadığını bilir. Bu tanımsız davranışlar sonucu kadının mutsuzluğu başlar ve sonunda ilişkinin yıpranan tarafı olur. Ayrılır ama seviyordur. Çünkü erkek ona en güzel yüzünü göstermekle birlikte anlamsız bir şekilde kaçıyordur. Bu kaçış, ilişkiyi bitirse de kadın hâlâ olup biteni anlamaz.

Kadının bir başka çıkış yolu da Lilith’in gölge yönüdür. Erkeklerin dünyasında elinde kılıç, erkekten hiçbir şey talep etmeden, varolma savaşıdır. Bu tipoloji ise, karşısındaki erkeğin daha da pasifleşmesine ve kaçmasına yol açacaktır.

Oysa kadın unutmamalıdır ki eril enerji ancak erkeğin kadına hizmet etmeyi başarması ve o kadının erkeği olması ile olanaklıdır. Fakat artık erkekliği talep etmeyen bir kadın bu eril enerjiyi hiçbir zaman ortaya çıkartamayacaktır. Daha da acısı bunu çocuğunda görmek isteyecek ve bu döngü devam edecektir.

Günümüz toplumu kadın için gerçekten travmatiktir. Eril enerji yoksunu erkeklerin çoğunlukta olması kadının mutsuz olduğu ilişkileri sıradanlaştırır. Bu bağlamda, kadının bir başka görevi de eril enerjiyi ortaya çıkarmaktır. Bu rollerin yeniden düzenlenmesi, eski pagan toplumlarının çok daha iyi anlaşılması ile de olanaklıdır. Uzun dönem Yaşam Sanatı eğitimlerimizde, mitoloji üzerinde bu kadar durmamızın nedini de budur.

Bilinçaltında yaşayan formlar her zaman dış dünyada yaşananan yaşamın uyumsuzluklarıyla çelişki yaratır ve sonuçta kaçışlarla ya da ruhsal bozukluklarla sonuçlanır. Kadının bu bağlamda, erkeğin içindeki eril enerjiyi çıkarması bir zorunluluktur. Tıpkı eski toplumlardaki Ana Tanrıça rahibeleri gibi... Erkeğin içindeki erilliği çıkartmak aslında bir kadının Havva ve Lilith arasındaki, rolünü almasıdır. Erkekten sorumluluğu istemesidir. Bu yavaş ve uzun bir süreç olmakla birlikte, kadının dişil enerjisinin artması ve erkekten talep etmesi ile olanaklıdır. Erkeği tekrar kadının hizmetine çekmek, kaybolmuş bu erkekliği yeniden ortaya çıkartmak ve onun eril enerjisini artırmak günümüz Ana Tanrıça rahibeleri olarak, bu farkındalığı kazanabilen kadınların zaferi olacaktır.

Lilith Efsanesi

erhan altunay — Wed, 26 Jan 2011 13:16:59 GMT

Lilith efsanesi gizemini binyıllardır korumuştur. Özellikle mistikler bu konuda oldukça kafa yormuşlardır. Lilith konusu 20.yy'da ise Analitik Psikoloji’nin ilgi alanına girmiştir.

Şimdi Lilith efsanesinin kökenlerine bakıp bunun Ana Tanrıça ile olan ilişikisini inceleyebiliriz.

Lilith adı köken olarak "lil" kökünden gelir. Bu kök hava ve rüzgar ile alakalıdır. (Aynı Enlil'de olduğu gibi). Havaya ait, Mezopotamya kökenli, dişil cinlerle alakalı "lilitu" sözcüğü de Lilith ile alakalıdır. Lilith adı ilk olarak Sümer metinlerinde geçer. Kramer (1990) Lilith
adının geçtiği miti şöyle anlatır:

" Bir zamanlar Fırat nehri kıyısında bir huluppu ağacı (belki bir söğüt) yetişmiş ve nehrin suları ile beslenmiş. Bir gün Güney Rüzgârı onu söküyor ve nehrin sularında sürüklemeye başlıyor. O sırada oradan geçmekte olan İnanna onu eline alarak şehir Uruk'a götürüp, kutsal bahçesine ekiyor. Ona büyük bir ihtimamla bakıyor. Çünkü o büyüyünce Tanrıça onun tahtasından kendisi için bir sandalye ve bir kanepe yaptırmayı planlıyor. Seneler geçiyor. Ağaç gelişiyor ve
büyüyor. Fakat İnanna onu kesemiyor. Çünkü ağacın kökünde 'hiç çekicilikten haberi olmayan' bir yılan yuva yapmış, tepesine İmdugud kuşu yuva yapmış, ortasında Lilit evini kurmuş."

Öykünün sonunda Gılgamış işe karışır ve zırhını giyerek baltasını ağaca vurur. Ağaçta bulunanların hepsi, Lilit de dahil kaçıp giderler.

Kramer'in aktardığı bu efsanede Lilit okunuşu tartışmalı olsa da (Lillake diye de okunmuştur), aynı isme yakın bir dişil varlığın varolduğu görünür. Mezopotamya kültürüne baktığımızda, Babil'de rüzgarın yıkıcılığı ile şehveti birleştirmiş Lilitu isimli bir dişil varlıkla karşılaşırız. Kesin olmamakla birlikte bunun da Sümer kökenli olduğnu düşünebiliriz. Zaten Mezopotamya'da, daha önce varolan Lil isimli yıkıcı fırtına tanrıçası da bu görüşü kuvvetlendirir.

Lilith'in başta bir Fırtına Tanrıçası olup daha sonra şehvet ve çocuk ölümleriyle ilişkilendirildiğini düşünebiliriz.

Lilith'in Fırtına Tanrıçası iken yıkıcı etkisi, daha sonra daha soyut bir nitelik kazanmış olabilir. Hatta Lilith'in daha sonra, yukarıda Huluppu ağacı mitosunda adı geçen ifrit gibi, Mezopotamya'da bilinen ve çocuk ölümlerinden sorumlu dişil varlık Lamashtu ile de
birleştirildiğini söyleyebiliriz.

Lilith, Mezopotamya'dan Yahudi kültürüne çok daha farklı bir şekilde geçmiştir. Yahudi kültüründe Lilith, Adem'in ilk eşidir, Adem ile birlikte topraktan yaratılmıştır. Ancak Lilith Adem ile eşit olduğunu ileri sürer ve özellikle de sevişirken altta kalmak istemez. Bu durum Adem’le aralarında huzursuzluk kaynağı olur. Bu öyküyü ve sonrasını , Lâtince'de Alphabetum Siracidis diye bildiğimiz Ben Sira'nın Alfabesi şöyle anlatmaktadır (Zingsem, 2006):

"Tanrı ilk insanı yarattığında şöyle konuştu: 'İnsanın yalnız olması iyi bir şey değil'. Ve ona topraktan bir eş yarattı - ona benzeyen- adı Lilith olan. Kısa süre sonra birbirleriyle kavga etmeye başladılar. Kadın erkeğe şöyle söyledi: 'Ben senin altında yatmak istemiyorum.' Ve ilk erkek karşılık verdi : 'Ben senin altında değil üstünde yatmak istiyorum; çünkü sen altta olmayı hak ediyorsun ve üstün olmayı ben hak ediyorum.' Kadın karşılık verdi: 'İkimiz de eşitiz; çünkü ikimiz de topraktan yaratıldık.' Ve her ikisi de birbirlerini anlamayı reddettiler.

Lilith bunu anladığında Tanrı'nın o özel ismini telaffuz etti ve dünyanın göğüne doğru yükseldi. Adem (insan) yaratıcısına şöyle seslendi: 'Dünya'nın Tanrısı, bana verdiğin kadın benden kaçtı.' Bunun üzerine her şeye kadir olan Tanrı, Lilith'in peşinden üç tane melek gönderdi ve onu geri getirmelerini emretti. Her şeye kadir olan, Adem'e şöyle konuştu: 'Geri dönmek istediği takdirde tamam; ama şayet istemezse, her gün yüz oğlunun ölümüne şahit olmayı göze almalıdır.' Melekler kadını takip ettiler ve ileride bir gün Mısırlıların boğulacağı büyük suların altında onu yakaladılar. Onlar Tanrı'nın sözlerini kadına ilettiler. Ama o geri dönmek istemedi. Ona şöyle
dediler: 'Seni denizde boğacağız.' Kadın ise şöyle karşılık verdi: 'Beni yalnız bırakın; ben çocukları zayıf düşürmekten başka bir işe yaramam; erkek çocukları doğumlarnın sekizinci günlerine, kız çocuklarını ise doğumlarından yirminci günlerine kadar gözetmem emredildi'. Melekler kadının söylediklerini duyduklarında onu yakalamak için daha çok ısrar ettiler. 'Yaşayan ve varolan Tanrı'nın (El) adı ile yemin ediyorum ki, sizin isimlerinizi veya suretlerinizi
Camea'da gördüğüm takdirde o çocuğun üzerinde hak iddia etmeyeceğim."

Ve böylece kadın günbegün şeytanlarından yüz tanesinin ölmesini göze aldı. Bu sebeptendir ki biz onların (meleklerin) isimlerini küçük çocukların Camea'larına yazarız. Kadın bunu gördüğünde verdiği sözü hatırlar ve çocuk iyileşir."

Bu ilginç efsanenin ayrıntılarına baktığımızda birçok ipucu yakalayabiliriz.

Öncelikle anladığımız kadarı ile, Lilith Adem'in ilk karısıdır ve o da Adem gibi topraktan yaratılmıştır. Aslında kadının topraktan yaratılması, toprak ile ilintili olan Ana tanrıça açısından
anlamlıdır. Zaten Mezopotamya yaradılış mitoslarında, Adem'in topraktan yaratılması da aslında Ana Tanrıça'dan varolduğunu gösterir. Buradaki tezat, Adem'in adının toprak köküne dayanmasına rağmen, Lilith'in adının rüzgâr/hava'dan gelmektedir. Aslında burada Lilith'in iddia ettiği, aktif prensip olmak ve havanın toprağın üzerinde olmasıdır. Bu prensibi reddeden Adem üstte olmak istiyordur ve Tanrı da onun tarafını tutar.

Aslında bakılırsa bu efsane anaerkil dönem ve ataerkil dönem arasındaki geçişi de bir bakıma ortaya koyar. Genel görüş, kadının toplumdaki etkisini kaybettikçe ve kötülendikçe, daha alt bir
varlık olarak görülmesi - ki bu da efsaneye Havva'nın Adem'in kaburgasından yaratılması olarak geçecektir- ve bu tartışmanın efsaneye yansımasıdır. Bu görüşe katılmakla beraber, ezoterik bir
açıdan bakarsak, aktif prensibin, dişiden erkeğe geçişini de görürüz. Bu, doğum olayındaki aktif prensipten, toplumsal rollere kadar açıklanabilir.

Psikilojik açıdan baktığımızda ise, kadının tarihsel süreçte, aktif prensibi erkeğe kaptırdığını ve rollerin değiştiğini görürüz. Bu tarihsel süreç içinde, artık kadının bu aktif prensibi eline alması, "erkekleşmesi" ve "lilithleşmesi" ve yaşamı üretecek yerde onu köstekleyici bir yere gelmesi olarak da yorumlanabilir. Lilith motifinin diğer açılımları ileriki sayfalarda da incelenecektir.

Öte yandan Lilith'in yaşamı üretmesi yerine yok etmeye çalışması, özelliklerinin Mezopotamya kökenli Lamashtu ile birleştirilmesi ile de ortaya konmuştur.

Lilith'in bir önemli özelliği de Tanrı'nın o kutsal ismini bilmesidir. Bu da bize İsis'i anımsatır ki bu da tanrıça özelliği ile alakalıdır. Dikkat edilmesi gereken başka bir husus da Musevi
mistisizminde ilk göğe yükselmenin Lilith'e ait olduğudur.

Lilith Adem'i terk ettikten sonra Deniz'in olduğu yere gitmiş - ki burada Tiamat ile de karşılaştırabiliriz- ve orada üç melek tarafından bulunmuştur. Burada başka bir inanç da efsaneye karışır. Lilith'i aramaya giden üç melek, Snvi, Snsvi, ve Smnglof'tur ve bu melekler aslında tıp ile ilgili varlıklardır. Lilith Lamashtu ile birleştirilip, çocuk ölümlerinden sorumlu tutulur. Oysa burada daha farklı bir inanç görürüz.

Daha önce de belirttiğimiz gibi, ritüel ya da büyüsel eylemler; Eliade'in deyimiyle, in illo tempore tanrılar ya da mitolojik varlıklar tarafından yapılan bir eylemin tekrarıdır. Burada da, Lilith efsanesinde, ilk meleklerle karşılaşmanın ve ilk çocukları korumanın semboli olarak çocukların üzerinde bu meleklerin adı taşınır. (Camea) . Aslında tıp ile ilgili meleklerle , koruyucu tanrıça motiflerinin farklı bir versiyonu olan adet bu şekilde açıklanır.

Yahudi mistisizmi ile devam edersek, Talmud'da da Lilith adı geçer. Hatta Lilith burada "baştançıkarıcı" özelliğini de kazanır. Hatt gece yalnız yatan erkekleri baştan çıkarttığı da
söylenir. Geceleri boşalma da Lilith'e bağlanmıştır. Zohar'da da Lilith'in erkekleri baştan çıkartıcılığı vurgulanır.

Zohar'da Lilith'in yanında bir de erkek prensip olarak Samael vardır ( Zingsem, 2006):

"Erkek olanın adı Samael'dir, eşi Lilith ise hep onun içinde bir yerlerdedir. Kutsal olanın tarafında nasıl ise öbür (kötü) tarafta da erkek ve dişi iç içedir. Samael'in karısının adı Yılan'dır, Fahişe'dir, Etin Sonu'dur, Günlerin Bitişi'dir."

Lilith'in psikoloji açısından yorumları, en çok Jung'un izleyicileri tarafından yapılmıştır. Gerçekten de Lilith, arketipik olarak dişinin yıkıcı yönüne karşılık gelir. Lilith kuvvetli cinsel enerjisini, yaratmak ve yaşamı üretmek yerine tam tersi için kullanır. Bu bağlamda karanlık bir dişi olarak görülür.

Burada dikkat edilmesi gereken bir husus "erkek merkezci" bir bakış açısıyla bakmamak gerektiğidir. Dişinin "karanlık" yönü de erkeğin bakış açısına göredir. Sonuçta bu dişi ile de birlikteliği yakalayabilmek erkeğin elindedir. Zingsem (2006) de Hurwitz'den alıntı yaparak , bunu şöyle ifade eder :

"Bir erkek Lilith'e benzeyen bir kadınla karşılaşırsa er ya da geç baştan çıkarıcı yönüyle ya da bundan daha tehlikeli olan onun güç dürtüleriyle karşı karşıya kalmak zorunda olacaktır. Bu ikilemde ya başarısız olacak ya da büyüyecektir. Bu da tamamıyla onun boyun eğmesi veya kendini ispatlayarak erkekliğini geliştirip geliştirmeme kararıyla alakalıdır. Buradan çıkartabileceğimiz sonuç, ana düşüncenin erkeğin kendi güç dürtüleriyle karşı karşıya gelmemesi
olduğu ve bu dürtüleri tüm hayatı boyunca kaygısızca kadınların üzerine yıkabileceğidir."

Zingsem (2006) daha ileride de şöyle der :

" Bir erkek Lilith'le ancak onu -kendi değil- boyun eğmeye ikna ederse baş edebilir, böylece de kendi sözde erkekliğini geliştirir. "

Aslında burada anlaşılması gereken, erkeğin Lilith'i nasıl gördüğüdür. Lilith'in eşitlik söylemini, kendi üstünlük söylemine karşıt gören Adem'in çaresizliğine karşın, gerçek bir erkeğin, karşısındaki cinsel enerjiyi "karanlık" görmemesi ve bununla birlikteliği eşit şartlarda yakalayabilmesi gerekir. Ancak günümüz erkeklerinin bu enerji karşısında çocuklaşması ya da "Adem'in kaburga kemiğinden çıkan" "daha aşağı" bir dişiyi kabul etmesi olmamış bir erkekliğin de sonucudur.

Öte yandan Lilith'i, yok eden anne ile de kıyaslamamak gerekir. Çocukların öldürülmesi bir yana, Lilith yüksek cinsel enerjisi ile bu imgeden farklıdır.

Lilith ile karşılaştırabileceğimiz bir başka mitolojik figür ise Hint Tanrıçası Kali'dir. Lilith'i daha iyi anlayabilmek, aslında Kutsal olanla cinselliği bir arada barındırabilen "Kutsal Fahişe'yi" anlamakla da olanaklı olabilir.

Erhan Altunay

Kutsal Fahişe

erhan altunay — Wed, 26 Jan 2011 13:18:10 GMT

Lilith ile sembolize edilen arketip oldukça çarpıcı gelmiştir. Ancak bir önemli arketip de "Kutsal Fahişe" ile sembolize edilir. Bu aynı zamanda cinsellikle kutsalığı birleştirmiş, her birleşmeyi "kutsal eylem" olarak yaşayan ve erkeğini "büyütebilecek" kadındır. Şimdi bu kadını tanıyalım:

Erkek inisiyasyonunun tarih içinde kaybolmasıyla birlikte Kutsal Fahişelik de kaybolmuş, anlam değiştirmiştir. Kutsal Fahişelik kavramı bugün yeniden anlaşılması gereken en önemli kavramlardan biridir.

Kutsal fahişe kavramına daha Sümer Medeniyeti’nde rastlarız. Sümer Ana Tanrıçası İnanna'nın sıfatlarından biri de Kutsal Fahişe'dir.

Muazzez İlmiye Çığ (2002) Sümer'de Tapınak fahişeliğine değinir ve bunun kadının görevlerinden biri olduğunu ve tapınaklarda seksin kutsal sayıldığını söyler. Herodotos da benzer şekilde anlatır ancak onun anlattığı artık daha dejenere olmuş bir durumdur:

"Babil'lilerin en yüz kızartıcı adetleri şudur. Her kadın ömründe bir kez, Aphrodite tapınağında oturmalı ve kendini yabancı birisine vermelidir. Parasına güvenen ve kalabalığa karışmak istemeyen kadınlar, tapınağın yanına arabayla gider ve peşlerinde bir sürü hizmetçi olduğu halde beklerler. Ama çoğunluk için şöyle olur; Aphrodite duvarları içerisinde, başları kurdele ile çatılmış birçok kadın oturur; kimleri gider, yenileri gelir; yerler gerili ipler ile bölünmüştür; yabancılar önlerinde dolaşır istediklerini seçerler. Bu duvarlar içerisine girip oturan kadın, bir yabancı gelip de, tapınağın dışında onunla çiftleşmek için para atmadıkça evine dönemez; parayı atarken aynen şunları söylemek zorundadır: 'Senin şahsında Tanrıça Mylitta'yı çağırıyorum.' Mylitta, Aphrodite'nin Asurcasıdır. Kaç para verdiği önemli değildir; kadının kabul etmemesi korkusu yoktur; çünkü bu para kutsal olur. Kadın, kendisine ilk para atanın peşinden gider ve kim olursa olsun geri çevirmez. Birleşmeden sonra kadın, Tanrıça'nın gönlünü yapmış olarak evine döner; ve bundan sonra ona ne verseniz, artık bir daha baştan çıkartamazsınız. Yaradılışın güzel bir yüz ve güzel bir endam vermiş olduğu kızlar çabuk döner evlerine; ama öyle olmayanlar, yasanın gereğini yerine getiremedikleri için tapınakta uzun süre beklerler, üç dört yıl bekleyenleri olur. Kıbrıs adasının kimi yerlerinde de buna benzer bir adet vardır." ( I, 199)

Eski kültürlerde, erkek inisiyasyonunun ayrılmaz bir parçası da Kutsal Fahişe ile yaşanan deneyimdir. Bu şekilde erkekliğe adımını atan genç, hem cinsel deneyimi yaşar, hem de kadını mutlu edecek şekilde sevişmeyi öğrenirdi.

Gılgamış Efsanesi’nde, Enkidu'nun fahişe ile beraber olduktan sonra uygarlaşması da bir inisiyasyona işaret eder ve Kutsal Fahişe'nin inisiyatör rolünü gösterir.

Eski çağlarda bu kadar önemli olan Kutsal Fahişe, günümüzde anlamsız bir imge olarak kalmıştır. Qualls-Corbett (2001) bunu şöyle özetler :

"Aslına bakılırsa, 'kutsal fahişe' terimi mantıklı zihinlerimiz açısından bir çelişkiyi temsil ediyor; çünkü daha önce işaret ettiğimiz gibi, cinsel olanı tanrılara adanmış olanla bütünleştirmeye
eğilimli değiliz. Dolayısıyla, bu tapınak rahibelerinin anlamını yakalayamıyor ve dişiliğin hayat dolu, doygun doğasını temsil eden bir imgeden uzak kalıyoruz. Bu imge olmaksızın, çağdaş kadın ve erkekler, çağdaş persona rollerimizi yaşamaya devam edecek, kutsal fahişe
imgesini kuşatan duygu tonuna yerleşmiş yaşam bütünlüğünü ve duygu derinliğini hiçbir zaman tam olarak kavrayamayacağız.
[.]
Gene de, kutsal fahişe bir gizem olarak kalıyor, büyük ölçüde bizim çağdaş tutumumuzun onun imgesinde çelişki olarak gördüğümüz şeyi anlamamızı güçleştirmesi yüzünden: Onun dinsel doğası, ruhsal doğasının bütünleyici bir yönüdür. Birçoğumuz için, bu kesişme bir çelişkidir. Gelgelelim antik çağlarda, bu bir bütünlük idi."

Qualls-Corbett'in burada vurguladığı en önemli nokta, ruhsal olan ile cinsel olanın birleşmesidir. Gündelik yaşamımızda bu iki önemli kavramı birleştirememek gerek kadın gerekse de erkek açısından cinsel sorunlara yol açar.

Eski çağlarda, cinsel eylem de bir kutsallık taşımaktaydı. Doğa'nın yeşermesi, ürün vermesi aslında Tanrı ve Tanrıça'nın yaptığı Kutsal Birleşme (Hieros Gamos) eyleminin bir sonucuydu ve her birleşme aslında bu kutsal eylemin tekrarlanmasıydı. Bu birleşmeden alınacak zevkin coşkusu da bu kutsallığı taşımaktaydı. Bu bağlamda, tapınakta yapılan bu cinsel birleşme eylemi de kutsallıktan bağımsız değildi. Bu kutsal birleşme ile, hem bolluk ve berekete ait bu eylem tekrarlanıyor hem de inisiyasyon tamamlanıyor, inisiye ile sembolize edilen Tanrı, cinsel eylemle Tanrıça ile birleşiyor ve bütünleşiyordu. Bu eylemin kutsallığı da tanrı rolüne giren inisiyenin
yaşamı boyunca devam ediyordu.

Günümüzde bu tür uygulamaların artık olmaması bir yana cinselliğin "ayıp" ya da "günah" sayılması ve fahişeliğin dejenere olması - ki bu ilk çağlardan beri böyledir- günümüzdeki cinsel
sorunların da başında gelir. Cinsel sorunların kişiyi birey yapamaması ile beslenen global kapitalizm ise gerek ahlak kuralları gerekse de dinler vasıtası ile bu bozukluğun yayılmasını ve sapmaların daha açık olmasını hatta normalleşmesini sağlamakta ve her türlü bozukluk aslında gündelik yaşamın bir parçası olmaktadır. Bunun sonucu olarak da bireyleşememiş kişiler düzenin sürmesine "biyolojik" katkıda bulunmaktadır.

Qualls-Corbett (2001) şöyle der :

"Yüzlerce yıl boyunca kutsal fahişenin temsil ettiği şeyi bastırmak, düş kırıklığına, tatminsizliğe ve nevroza yol açar. Bu kadınlar için olduğu kadar erkekler açısından da bir sorundur, çünkü erkeğin dişiye yönelik bilinçli ya da bilinçdışı tutumu, üstünlük ya da küçümseme olursa, o zaman, dış dünyadaki gerçek kadınlarla olduğu kadar kendi animası, kendi iç doğası ile ilişkisi de ciddi bir biçimde tehlikeye girer. "

Bu ifade kısmen doğru olmakla birlikte, kutsal fahişe imgesinin bastırılmasının nevroza neden olması görüşü, fazla Freud etkisinde olup bugün çok kabul görmemektedir. Bunu daha çok Kutsal Fahişe arketipi ile ilişkinin kesilmesi ve günümüzde de bu arketipin, global kapitalizmin sembolleri ile farklı yönlere çekilip özünün kaybolduğudur. İşte sorunlara yol açan da bu mekanizmadır. Bunu daha da açarsak, örneğin, Kutsal Fahişe arketipinin en önemli özelliği kutsal olan ile cinsel olanın birarada olması iken, kutsal olan, günümüz global kapitalizmi ile, cinselliğin bastırılmasından değil, tam tersi daha da açık ve görünürleşmesinden, hatta sapkınlıkların normalleşmesinden dolayı ortadan kaybolmuş ve doğasından uzak bir cinsellik ortaya çıkmıştır. Hieros Gamos yerini swinger'lara bırakırken, cinselliğe bağlı bozukluklar da düzeni besler duruma gelmiştir.

Oysa kadının Tanrıça ile birleşmesi ve içindeki kutsalı tanıması - aynı şekilde erkek için de Anima açısından geçerlidir- Kutsal fahişe arketipinin de yeniden canlanmasına neden olacaktır.

Yine Qualls-Corbett (2001) bu konuya şöyle değinir :

"Tanrıça'yı tanıyan kadının, Benliğinin bir parçası, bütünlük arketipi ve kişiliğinin düzenleyici merkezi olan kendi dişil doğasının ilahi yönüne ilişkin kavrayışı yükselir. Yaşamına hükmettirmek yerine, egosu benliği ile birlikte çalışır. Sanki en derin ihtiyaçları, içten gelen ideal ve tutumlar yol gösterir ona. Dış koşullar tarafından kirletilmez ya da eleştiriden aşırı biçimde etkilenmez. Sözgelimi bedenini güzel bulur ve onun kısmen Benlik'in bir tezahürü olduğunun bilinçli bir şekilde farkındadır. [.] Tanrıça'ya vakıf olan kadın, doğru beslenip egzersiz yaparak bedenine
özen göstermenin, yıkanma törenlerinin, güzellik ürünlerinin ve giyinip kuşanmanın zevkini çıkartır. Bu yalnızca, egonun yüceltilmesiyle bağlantılı olan kişisel çekicilik gibi yüzeysel bir amaçla değil, dişinin doğasına saygıdan dolayı yapılır. Güzelliği, Benliği ile canlı bir bağlantıdan kaynaklanır. Böyle bir kadın bakiredir. Bu fiziksel bir durum değil, içsel bir tutumdur. Böyle bir
kadın kendi varoluşunu tanımlamak için başkalarının tepkilerine bağımlı değildir. Bakire kadın, ister baba, ister aşık, isterse koca olsun, ergilin yalnızca karşıtı değildir. Kendi başına eşit olarak
oradadır."

Erhan Altunay

Modern Erkeğin Seçimi

erhan altunay — Wed, 26 Jan 2011 13:19:20 GMT

“Modern Kadının Seçimi” başlıklı yazımızda erkek ve sorumluluk konusunda kalmıştık. Erkek, ancak kadının sorumluluğunu üzerine alır ve hizmet edebilirse bunu dengeler demiştik.
Ancak erkeğin önündeki en büyük engel, trajik olarak annesidir. Bu sorumluluğu hiçbir zaman hissettirmeyen anne, erkeğin eril enerjisini çıkarmasını da engeller. Erkek her zaman en güvenli liman olarak da burayı görür. Bu bağlamda bir başka trajedi de kadın tarafından yaşanır. Kadın bu şekilde erkeğini bir başka kadınla, erkeğin annesi ile paylaşmak zorundadır. Bu trajedi anne hayatta olmasa bile sürer.

Öykümüze erkeğin gözünden devam edelim:
Aqua Yaşam Sanatı Eğitimleri boyunca, erkeklik arketiplerini anlatırken özellikle iki arketip üzerinde durmuştuk. Bunlar, “şövalye “ve “kral” arketipleriydi. Olgun erkeği yöneten, ilişkilerde rol oynayan bu iki arketip, aslında ilişki sorunlarını da biraz olsun tanımlar. Erkekte, Şövalye arketipi her zaman ağır basar. Şövalye dediysek, öyle yüceltilmiş şövalye değil... Maceradan maceraya koşan şövalye... Erkek bu arketipin etkisinde macera arar. Ev hayatı ya da düzenli sevgili sıkıcı gelir. Arada macera yaşamak zorundadır. Karısından korkuyorsa kendini gösterebileceği tek yer işidir. Kendini işine verir. En yükseğe çıkmalıdır, en iyi saati takmalıdır, arabası iyi olmalıdır; iş yerinde başarılı olmalıdır vb... Eğer erkek macerayı karşı cinste arıyorsa bunu eninde sonunda yapacaktır. En kolay çözüm iş yerinde flörttür. Sonuç yatağa gitmese bile imalı birkaç söz, arada yemeğe çıkma, işten sonra bir “kahve içme”, hatta bazen gece “eğlenme” dozuna göre erkeğe bu macerayı yaşatacaktır.

Şövalyenin yel değirmenleri ile karşılaştığı bir başka ortam ise kuşkusuz Internet’tir. Porno sitelerin durağanlığından sıkılan erkeğin elinin altında çöpçatan siteleri ve chat vardır. İşin en heyecanlı yeri de burasıdır. Eyes Wide Shut filmindeki maskeyi takan erkek burada özgürlüğünü olabildiğince yaşar. Yazışmaları okusanız aslında o dünyanın en sorumluluk sahibi, en ince ruhlu erkeğidir. Güzel laflar etmesini bilir, cinselliği yerinde kullanmasını bilir...

Efsanelerde şövalye annesini bırakıp gidendir. Oysa bizim erkeğimizin içinde anne kuzuluğu her zaman vardır. Olgun erkek arketipi şövalyenin yanında bir de çocukluk arketipi “prens” beslenir. Bu da şövalyeyi aslında “annesi gibi” bir kadının arayışına da iter. Her şeyi isteyen şımarık prens sorumluluk almak istemez.

İşte bu noktada bu erkek ile ilişkide olan kadın için sancılı dönem başlar. Erkek çok naziktir. Çok coşkuludur. Çok aşıktır. En güzel sözleri söyler. Gelecek için hayaller kurar. Hep arar. Masal gibidir her şey. Sonra erkek bir anda ortadan kaybolur. Günlerce aramaz. Kadın merak içindedir. Sonra erkek çıkar. Kaybetmek istemediğini söyler. Ama bir müddet sonra ortadan kaybolur. Eğer kadın bundan sıkılmaz beklerse, ya erkeğin hayatına birinin girmesiyle ya da erkeğin bu ilişkiyi sürdüremeyeceğini söylemesiyle sonuçlanır her şey...

Kadın biraz inatçıysa, durum daha ilginç olur. Eğer kadın vaktini arkadaşlarına ağlayarak ya da falcı peşinde koşarak geçirmiyorsa, yavaş yavaş durumu anlamaya başlar. Erkek olgun bir erkek değildir. Ya onu büyütecek ya da bu diyardan gidecektir. Eğer erkek ilk şıkkı kabul ederse, kadın için sancılı bir süreç başlar. Eğer kadın anne gibi davranırsa, erkek zamanla kadını anne olarak görmeye başlayacaktır. Bu ilk belirtilerini yatakta verir. Yok kadın bir önceki yazımızdaki gibi erkeğin eril enerjisini artırabilirse, erkek bir zaman sonra büyümeye başlar, artık karşısında farklı bir kadınlık görür. Kaçamakları azalır. Sonuç peri masalı olmasa da erkek artık bir ilişkiyi kaldırabilecek haldedir.

Erkeğe bu olanları anlatmak kolay değildir. Bunun en güzel göstergelerinden biri de Aqua Yaşam Sanatı Eğitimleri’ne katılanların çoğunluğunun kadın olmasıdır. Öyle ya... Delikanlı adamın bunlarla işi olmaz. Oysa erkeğin büyümesi toplumun değişmesi için en önemli adımdır. Bu bağlamda sorumluluk sahibi olacak gerçek erkeğin bu yolda inisiyasyonu, bilgilenmesi şarttır.

Kral arketipini unutmadık. Kral ülkesinin sorumluluğunu alan erkektir. Erkek, kendi ailesinin ve ikşkisini soumluluğunu aldığında kral olacaktır. Kadın onu kendi kupası, dişiliği ile beslediğinde kralın gücü artacaktır ve ailesini daha da mutlu edecektir. Dünya yüzünde krallıkların artık azalması gibi erkeğin kral olması da çok kolay değildir. Toplumsal yapı ve anne etkisi onu bu durumdan uzaklaştırmaktadır. Kral ancak kayadan saplı kılıcı çekerek kral olur. Kılıcı almasını sağlayacak olan da kadının onda yükselteceği eril enerjidir.

Bu durumda kadın da artık kılıcı elden bırakmalı, sorumluluğu erkeğe devretmeli ve kadınlığını ele almalıdır. Kral kendisi ile mücadele eden kadından eninde sonunda uzaklaşacaktır.

Kadının ne kadar çok işi var değil mi? Belki de yıllarca annelerin erkek çocuk üzerindeki hegemonyasının bir sonucu. Bu da bu anneleri mutlu edemeyen erkeklerin sorunu... İnsanlar ne kadar doğalarından ve aslında Doğa’dan uzaklaştılarsa bu sorun o kadar büyüdü. Artık doğal rollerimizi alma zamanı sanırım... çok geç olmadan.

İlişkilere gelince...O da “Modern İlişkiler” başlıklı yazımızın konusu.

Erhan Altunay

İki Dünya Arasında Kayıp Aşklar

seda ulgen — Wed, 26 Jan 2011 13:36:43 GMT

Hep bir şeyler arıyoruz artık, farkında mısınız? ya yaşamın kendisini, ya ideal mesleğimizi, ya tutkularımızı, ya ideal sevgilimizi .. belki en çok da kendimizi..Bulduğumuzu sandığımızda bazen hayatımızda koyacak yer bulamıyoruz, bazen de aradığımızı bulamayıp tükenen seçenekler arasında en kolay ve en az zorlayacak olanı seçip uysa da olur uymasa da ama bizim diyoruz..Ama bu uyumsuzluk, bosluklar doğruyor..tıpkı kavanoz kapakları gibi.. kapak uymadıkça hava sızıntılarından içimiz bozuluyor, korunamıyoruz.. Zaman en büyük düşmanımız oluyor..

Sezen Cumhur Önal'ın o romantik aşklarından, bir sözcüğün anlamını, bir bakışın heyecanını günlerce düşündüğümüz yıllar süren kavuşma öykülerinden, gecenin üçünde birbirimizin evlerine bir msn penceresinden sızdığımız, her an her düşüncemizi, her duygumuzu, en özelimizi bir değil yüzlerce kişiyle paylaştığımız kalabalık bir dünyaya geçiyoruz. Kalabalıklaştıkça yalnızlaşıyoruz. Her şeyi konuşuyor, paylaşıyor ama tutunamıyor, bağlanamıyoruz. Eskiden paylaşılanlar bizleri yakınlaştırıp birbirimize dokunma sebeplerimiz olurken, birbirimizin dünyasında bir yer açtık derken, şimdi copy paste yaşamlarda en derin duygularımıza bile dokunsalar, tenleriniz bir olsa da kimsenin kimseye dokunamadığı çok yakın ama en uzak yaşamlar yaratıyoruz.. Bilgisayarın ve içindekilerin korktuğunda, sevindiğinde elini tutan olduğu bir dünyaya doğan biri bilemez. Ancak o anlarında sıcak bir tene değen, elini tutan, omzuna yaslandığı canlının farkını bilen biri için mekaniktir tuşlar.onlar için yaşamda hep eksik kalır bir şeyler.... Aynı sohbetler varsa, aynı gülücük ikonları, aynı teselliler varsa, bu kadar çok berabersek dokundum zannederler.. Ama bilirler artık boşluklar vardır..ve dolmayacaklardır. İki dünyaya sığamayan aşklar, dostluklar vardır.. Yeni dünyada insanlar yaklaşırlar, ama dokunmadan geldikleri gibi giderler...